JEREMY PINNELL - TIES OF BLOOD AND AFFECTION

Eigenlijk is dit best grappig: ik herinner mij als de dag van gisteren de recensie die ik maakte over OH/KY, debuutplaat van de mij toen nog onbekende Jeremy Pinnell. Voor alle zekerheid heb ik die toch maar even herlezen en jawel: ik zou ze go goed als helemaal opnieuw kunnen gebruiken: Pinnell is nog altijd een man met een geweldige, wendbare, niet-tot-een-genre-beperkte stem. Hij schrijft nog altijd zijn songs zelf en die zijn nog altijd pure country. Nog altijd wordt hij daarbij geholpen door allesspeler Cameron Cochran en meer dan solide bassist Brad Myers en ook deze keer maakte hij een relatief korte plaat, die zelfs nog een track minder bevat dan dat debuut. Negen stuks dus, maar het voordeel van een tweede worp is, dat je als luisteraar kunt beginnen te vergelijken.

Jeremy klinkt op deze plaat een stuk relaxter dan op het debuut. Welke daar de reden voor is, daar heb ik het raden naar, maar ik stel het wel vast. Heeft hij intussen met bepaalde emonen / onzekerheden…kunnen afrekenen? Of voelt hij zich gewoon een stuk beter in zijn vel, doordat hij veel heeft gespeeld in de voorbije jaren? Geen idee, maar ik hóór wel een geëvolueerde zanger, die de al dan niet uit eigen ervaring stammende, ingrijpende dingen des levens, haarscherp weet te formuleren én ze daarbij kan verpakken in een heel erg seventies klinkend soort country, waar meer dan af en toe een stevige lap rock doorheen gedraaid wordt.

Concreet betekent dat verhalen uit het leven van de gewone man, zijn al dan niet kapotte relaties en liefde, zijn gevecht met allerhande demonen en uiteindelijk zijn tevredenheid met zijn lot, zoals dat waarlijk fraai verwoord wordt in “Feel this Right” : “I’m born and proud to be from Cincinatti,I got a good woman that calls me Daddy, and i never thought i’d feel this right”.
Beeldt u zich daarbij een pedaal steel gitaar in, die op meer dan gezette tijden de rol van de stem overneemt en u kan zich zonder veel moeite verplaatsen naar een truckerscafé in de zuidelijke Amerikaanse Staten, waar je nog plankenvloer en een jukebox hebt, waar de koffie eeuwig bijgevuld wordt en de muziek eigenlijk veel te luid staat. Ooit in zoiets binnen geweest? Indien wel, dan begrijpt u vast waar ik op doel.

Jeremy lijkt volwassen te zijn geworden, weet de drank tijdig op voldoende afstand te houden, hoeft niet meet om de haverklap opgepakt te worden om een nachtje te gaan brommen en hij heeft de liefde gevonden. Zoals hijzelf zegt op de allerbeste song van deze opperbeste plaat: “I’m Alright With This”. Wie zou ik zijn, om bij deze vaststelling ook maar enige bemerking te hebben? Ze bevestigt immers alleen wat ik twee jaar geleden al schreef en het leidt tot één van de allerstrafste countryplaatjes, die dit jaar op ons losgelaten zullen worden. U moest maar eens gaan luisteren naar afsluiter “The Way We See Heaven” of naar “I Don’t Believe”: u bent vast al even overtuigd als ik, want tegen een zin als “I Got a Whole Lot of Living and a Whole Lot of Giving and a lot more Lessons to Learn” kan toch niemand bestand zijn?!?

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: SofaBurn Records

video