JOHAN VERMINNEN - PLANKENKOORTS

Vijfenzestig worden…het doet wat met een mens: je gaat dan al eens achterom kijken en je haalt herinneringen op. Als je daarenboven een artiest bent met de envergure van Johan Verminnen, dan brengt dat met zich dat je de behoefte voelt opborrelen om de kinderen en kleinkinderen van de generatie waar je zelf mee opgegroeid bent, kennis te laten maken met het oeuvre dat je in de loop van veertig jaar bijeen gezongen en geschreven hebt.

Laat ik eerlijk zijn: ik sleet mijn jeugd in dezelfde buurt als Verminnen, in een vorig leven liet ik hem wel eens optreden in de jeugdclub waar ik toen een vinger in de pap had, later leerde ik hem in een andere gedaante kennen, toen er moest gewerkt worden aan een statuut voor onze artiesten. Om maar te zeggen: onze paden kruisten elkaar erg, erg geregeld en ik weet op tien keer na niet te zeggen hoe vaak ik Verminnen live aan het werk heb gezien. Nu ben ik niet zodanig masochistisch ingesteld, dat ik al die keren zou zijn gaan kijken, als ik mezelf geen fan zou noemen. Live was Verminnen ooit zowat het beste, wat Vlaanderen te bieden had en dat blijkt volop uit de liveplaat van bijna een kwarteeuw geleden.

Johan vond, naar aanleiding van de toernee die hem, naar aanleiding van zijn 65-ste verjaardag langs zowat alle belangrijke culturele centra van Vlaanderen leidde, dat de tijd gekomen was om nog eens wat dingen live op te nemen en zo geschiedde: de Roma van Borgerhout, De Kern van Wilrijk, de Stadsschouwburg van Brugge, De Grote Post van Oostende, Het Bolwerk van Vilvoorde, de KVS en De Boterhammen in het Park…allemaal kregen ze Johan en zijn uitstekende club muzikanten in de loop van 2016 over de vloer en een selectie van die concerten kwam dus terecht op de gloednieuwe live van Verminnen.

De nummers zijn intussen tot het collectieve geheugen gaan behoren en dus is deze plaat van ruim 73 minuten een meezingverhaal voor iedereen, die al een tijdje meedraait: van “Brussel” en “Ik Wil de Wereld Zien” via “Wim”, “Café der Blije Harten,” Eén of Andere Dag” en “Bar Tropical” tot “Vierhoog in de Wolken”, “Laat me Nu Toch Niet Alleen”, om af te sluiten met het onvermijdelijke “Rue des Bouchers”…dat kan allemaal niet stuk.

Ik was zelf aanwezig bij twee van de concerten, waar deze opnames gemaakt werden en ik kan u met de hand op het hart bevestigen, dat ik telkens een leuke avond had. Bij het beluisteren en herbeluisteren van deze live-CD, kan ik echter niet anders dan met een dosis weemoed aan vroeger terugdenken. Ik heb alle mogelijke bewondering van de wereld voor de begeleidingsband: Marc De Boeck, Leo Caerts, Gert Meert en (vooral) Bert Candries, zijn muzikanten van wereldformaat. Johan is een impressionante zanger en een eeg sterke liedjesschrijver, maar toch kan ik er niet naast kijken: zijn carrière valt uiteen in twee grote hoofdstukken: één vóór en één na “Tweemaal Woordwaarde”. Dat blijkt overigens ook uit de songkeuze voor deze toernee: het leeuwendeel ervan komt echt uit de eerste twaalf, dertien jaar van Johans carrière.

Dit allemaal gezegd zijnde: dit is een fijne plaat, maar dan wel eentje voor de luisteraars, die Verminnen moeten hebben “van horen zeggen”. De verkeerde klemtónen wezen Johan vergeven, maar niemand kan er omheen, dat zijn meest recente songs niet aan de knieën komen van zijn vroegere werk. Daar is trouwens helemaal niks mis mee, maar waarom gaat hij in hemelsnaam niet opnieuw meer de chansontour op?

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

video