AYO - AYO

Ik kan me niet herinneren ooit in deze kolommen iets gelezen te hebben over deze Duitse zangeres met Nigeriaanse en Romani roots, die tien jaar lang vanuit Parijs opereerde, in die tijd vier platen maakte, waarvan ze er samen ruim anderhalf miljoen verkocht. Tegenwoordig opereert ze vanuit Brooklyn, al blijft de lichtstad een redelijk prominente plaats innemen in haar songs: zo duikt er geregeld een in het Frans gezongen refreintje op en eindigt de plaat met de hidden track “Tout” -terwijl ze begint met “Nothing”- en staat er een nummer op dat “Paname” heet, wat dan weer de koosnaam is, die echte Parijzenaren voor de lichtstad gebruiken. In Oud-Frans dialect betekent “Paname” immers zoveel als “heel groot”. Dit maar om U te dienen….Die song opent met accordeonklanken, die fraai door een drummachine omgeven worden, waarna Ayo afwisselend in het Engels en Frans haar liefde voor de stad bezingt.

De vijfde plaat van Ayo is dus titelloos, iets wat je doorgaans met een debuut associeert. Voor de zangeres betekent deze nieuwe plaat echter een nieuw begin en is ze dus in zeker zin ook een nieuw debuut, nadat ze een tijdje enorm met zichzelf, haar demonen, haar omgeving en de halve wereld worstelde. Ze is er nu weer helemaal klaar voor en heeft voor het eerst het gevoel dat ze niet minstens gedeeltelijk van anderen afhankelijk is om haar muzikale ding te doen. Ze deed voor de plaat dan ook zo goed als alles zelf en volgens haar handelt de plaat over “Nothing” en “Tout” en alles wat zich tussenin bevindt.

De muzikale verpakking blijft eigenlijk tamelijk ongewijzigde tegenover de vorige platen: dit blijft een mix van westerse pop met Afrikaanse ritmes en klanken, van R&B met reggae en een vleugje hip-hop. Die mix zorgde er, bij een vorige gelegenheid, overigens voor, dat er discussies ontstonden over de vraag of je Ayo “zomaar” onder “wereldmuziek” kon onderbrengen, gewoon omdat ze een nogal donkerkleurig velletje heeft. Tja, mensen die zich daarmee bezighouden, moeten maar eens aan een eigen leven beginnen, denk ik dan. Al die categorieën dienen immers nergens voor: muziek is muziek en je houdt ervan of niet.

Om terug te keren naar het onderwerp van deze lijnen: op de stem van Ayo valt alvast niks aan te merken: die blijft enorm soepel en kan net zo goed weemoedig als strijdvaardig klinken. De dame is erg met het lot van vrouwen en kinderen begaan -ze is ook UNICEF-meter- en dat laat ze, bij voorbeeld, erg duidelijk blijken op het nummer “Boom Boom”, dat weliswaar met een muziekdoosje en een kinderrijmpje begint, maar wel handelt over de politiemoord op Mike Brown in Ferguson, Missouri in 2014 en, zoals we recent nog mochten ondervinden in Charlotte, ook vandaag nog bijzonder actueel is.

Even verderop, in “If Love is a Killer”, klinkt het van “If love is a killer, then i’m a murderer” en dat vat het eigenlijk allemaal samen: Ayo, de vrouw, de moeder, de artieste, is erg gevoelig voor liefde en voor het eventuele gebrek eraan: dat neemt soms de vorm aan van “Cupcakes and Candy”, waarin ze zegt “i prefer sugar over salt” of van “Why”, waarop ze overigens voor het eerst zelf klimba speelt en waarin ze zegt “tell me why can’t we say what we truly feel?”.

Ayo heeft er kennelijk een behoorlijk ingrijpend persoonlijk proces op zitten en geeft daaraan dus muzikaal vorm op deze knappe nieuwe plaat. Ik hoop van harte dat het haar goed mag gaan en U wens ik de openheid van geest toe om deze CD minstens eens grondig te beluisteren. En liefst helemaal tot op het einde, want “Fearless” , waarin je bij momenten heuse Joni Mitchell-klanken hoort, bevat dus die mooie hidden track “Tout”, waar ik het al over had en die missen, zou bijzonder jammer zijn!

(Dani Heyvaert)

 

 

9/11 in de AB

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Distr.: PIAS Belgium

video