GUIDO BELCANTO - LIEFDE & DEVOTIE

Als ik het mezelf met één artiest van bij ons erg makkelijk kan maken, dan is het wel met Guido Belcanto: die is immers al dertig jaar en een dik dozijn platen lang, bezig helemaal in zijn eentje een genre op zich te belichamen. Dat genre is een mengeling van klassiek chanson, levenslied, heuse kleinkunst en, sedert enkele jaren en platen, ook wat we, als het om Engelstalige artiesten gaat, gemeenzaam als “roots” omschrijven. Met deze nieuwe plaat -de tellingen lopen een beetje uiteen- is hij het dozijn alleszins duidelijk voorbij en neemt hij een andere afslag op die vertrouwde snelweg. Ik bedoel hiermee allerminst dat hij zichzelf herhaalt, maar wel dat Belcanto altijd Belcanto zal zijn en hopelijk zal blijven, maar wat ik wel wil zeggen, is dat de songkeuze én de gastrollen van een aantal mensen, die rootsaccenten duidelijker overwegen dan bij vorig werk.

De eerste single, “Johnny, vergeet me niet” een cover van John Leyton’s “Johnny Remember Me” uit 1961, die kent u onderhand al van onze radio’s 1 en 2 en, hoewel ik dat niet meteen de strafste vertaling vind, die Guido ooit maakte, krijgt dat nummer een extra dimensie door de mooie inbreng van Naomi “Reena Riot” Sijmons, die ook present tekent op “Uniek Specimen van de Menselijke Soort”, één van de zes helemaal eigen songs op deze plaat.

Zes op twaalf, dat wijst erop dat Guido Belcanto zichzelf niet hoger inschat dan de songschrijvers, bij wie hij leentjebuur gaat spelen. Dat siert hem en het bewijst zijn goeie smaak: van Gerry Rafferty wordt “Her Father Didn’t Like Me Anyway” uit “Over My Head” van 1994, vertaald tot “Haar vader hield niet van mij”. Ook op deze plaat wendt Belcanto zich tot het oeuvre van Loudon Wainwright III: voor wat hij“Ik Geloof” titelde. Ik moet nog wel eens uitzoeken hoe die song bij de Canadees heette, maar neem alvast van mij aan dat niemand beter Wainwright hertaalt dan Belcanto. Bob Dylan’s “Boots of Spanish Leather” worden letterlijk” Laarzen van Spaans Leder” en wordt door “Little “Kimberly Claeys heel mooi van duetzang voorzien, wat ze trouwens ook doet op “Ik Weet niet Waar Mijn Meisje Is”.

Derde chanteuse van dienst is Laïs’ Nathalie Delcroix, die meezingt op het al geciteerde “Specimen…” en op de prachtige vertaling van Nick Cave’s “Henry Lee”. Naast het gebruikelijke orkest, door Guido steevast “broederschap” genoemd, bestaande uit Lieven De Maesschalck, Geert Hellings, Andries Boone, Maarten Moesen en Nicolas Rombouts, die trouwens ook tekent voor een glasheldere productie, zijn er nog gastrollen voor niet de minste namen: Thomas De Prins levert hammondklanken, Yves Fernandez-Soliño en Marc De Maeseneer zijn er op trompet en trombone, en Tom Van Laere, ook wel een beetje Admiral Freebee, zingt en speelt gitaar.

In voetbaltermen spreek je dan van een topelftal met twee supersubs er bovenop. In muziektermen hoor je dan een prima Guido Belcanto-plaat. Guido is de enige mens ter wereld, die erover zou denken een nummer aan “Jodie Foster” te wijden, wetende dat er niet zoveel rijmwoorden zijn, die passen bij die familienaam. Hier komt Guido uit bij “paternoster” en uitgerekend dat nummer, vind ik het beste van de overigens in haar geheel voortreffelijke plaat. Daarmee heb ik niks negatiefs gezegd -en ook niet bedoeld- over songs als” “Al die Verspilde Schoonheid” of “Mannen Met Een Gebroken Hart”.

We kunnen er niet naast kijken, dat Guido Belcanto heus wel een paar mindere platen gemaakt heeft en bij momenten pijnlijk slechte concerten gespeeld heeft. Mij heeft dat tot nu toe niet weerhouden om trouw te kopen en te gaan kijken, maar ik ben verdomd blij met deze “back in full force”- CD van onze lievelingszanger!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Starman

video

 

foto:

Guillaume Decock