MIGHTY MO RODGERS & BABA SISSOKO - GRIOT BLUES

 

Ik moet toegeven dat ik een beetje verbaasd was over mijn eigen verbazing, toen deze CD in de bus viel. Immers, de twee hoofdactoren zijn me helemaal niet onbekend en toch was ik verrast door het feit dat ze samen een plaat gemaakt hebben. Mighty Mo Rodgers, die goedige beer met zijn imposante witte baard, heeft in eigen naam al een flink repertoire bijeen gespeeld en daarin geeft hij haast altijd blijk van sociale betrokkenheid én een brede kijk op de wereld. Rodgers is dan ook filosoof van opleiding en bluesmuzikant van roeping. Baba Sissoko is dan weer griot of verhalenverteller van vader op zoon en dat veronderstelt dat je voeling hebt met je volk en wat dat volk bezighoudt.

Dat beide heren, die geregeld de wereld rondreizen om hun beider boodschappen met de wereld te delen, elkaar ooit tegen het lijf zouden lopen, hoeft dan ook niet echt te verbazen, net zo min als ik achterover moet vallen, bij de vaststelling dat die ontmoeting in Europa plaatsvond. Hier is immers dé plaats, waar men bereid is naar velerlei muziekjes te luisteren en hier zijn we de voorbije jaren af geraakt van het behoorlijk vastgeroeste idee dat blues een zaak was van zwarte Amerikanen, die opereren vanuit Chicago of van blanke Amerikanen, die Texas als hun thuishaven hebben. We realiseren ons hier eindelijk dat die zwarte Amerikanen hun roots in Afrika hebben en, sinds we collectief kennismaakten met de muziek van wijlen Ali Farka Touré, beseffen we ook dat de blues minstens even intens gespeeld wordt in Mali als in de States.

Telkens als Mighty Mo Rodgers in Europa toert, doet hij dat met de Italiaanse begeleidingsband van gitarist Luca Giordano en, toen Rodgers én Sissoko in augustus 2015 allebei geprogrammeerd stonden op een Italiaans festival en daar met elkaar kennis maakten, werden de eerste afspraken gemaakt om “samen wat te doen”, zoals dat bij muzikanten genoemd wordt. Even later was het zover in Litouwen, waar Mo de griot op het podium uitnodigde en daar mocht vaststellen dat wat die produceerde op zijn tama of “talking drum” en zijn n’goni, wonderwel paste bij de “klassieke” bluesklanken die hij zelf voortbracht.

Halsoverkop werd een studio gezocht en gevonden in Litouwen en in nauwelijks vier dagen tijd werd daar deze hele CD in elkaar gebokst. Bluesmensen én griots zijn per definitie kampioenen in improvisatie en als ze dan ook nog eens gelijkgestemde zielen blijken te zijn, dan helpt dat de creativiteit een handje en komen de songs naar buiten gegutst. Van die songs staan er dus 12 op deze plaat, allemaal gemeenschappelijke composities van beide heren. Ik moet toegeven dat ik een beetje aarzelde bij de eerste track, “Shake ‘em Up CVharlie”, waarin teruggegrepen wordt naar het iets te makkelijke reggae-ritme, waar ook bv. Taj Mahal zich van bedient, als hij het even niet meer weet. Dat wordt wel goedgemaakt vanaf het moment dat Sissoko uitpakt met een fijne n’goni solo: dat is het punt waarop de plaat echt afgetrapt wordt. In boogiestijl gaat het dan verder van “Mali to Mississippi”, waarop Mo’s favoriete harmonicablazer Darryl Dunmore een fijne bijdrage speelt, wat hij trouwens later nog eens overdoet op “The Blues Went to Africa”. De achtergrond van die beide titels kennen we ook sinds Ali Farka en wat de heren hier neerzetten, is werkelijk de perfecte symbiose tussen beide takken van dezelfde bluesboom. In “Nalu/Mother” ligt de nadruk meer op de Mali-variant en wordt de vrouw/moeder/hoedster bezongen. Met “Donke/Dance” zitten we helemaal in West-Afrika en spreekt de drums van Sissoko letterlijk boekdelen. Eens die track voorbij is, ken je de setting van de plaat en worden “Demisenu/Children”, “Djeli/Griot/Storyteller”, “Mo Ba”, “Griot Blues” en “Kalimba #12 gewoon fijne, maar een beetje “verwachte tracks”.

Het traag shuffelende “Drunk as a Skunk” is een beetje het buitenbeentje van de plaat, waarbij je onwillekeurig aan Dr. John moet denken en”What is The Color of Love” echt typerend is voor het improvisatievermogen van een ervaren bluesman als Mo: ik denk dat hij een dergelijk nummer op eenvoudig verzoek uit z’n mouw kan schudden over om het even welk onderwerp dat hem door het publiek aangereikt wordt. Dat is nu net de sterkte van deze plaat: ze capteert knap het spontane gebeuren, dat deze ontmoeting uiteindelijk was: twee ervaren muzikanten, die elkaar begrijpen en die ontmoeting als het ware toevallig laten registreren.

Is dit de bluesplaat van het jaar? Wellicht niet. Is dit een bijzondere plaat? Zeer zeker wel. Mogen we ons volgend jaar op de Europese festivals aan deze tandem verwachten? Ik mag het van harte hopen. Er is namelijk niks, zelfs helemààl niks, mis met muziek die zo direct naar de kern grijpt en daarenboven nog goed gespeeld is ook. Maar die reggae-beatjes, die zou ik wel achterwege laten…

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: One Root Music
distr.: Xango

video