VEIN - VEIN PLAYS RAVEL

Dit is het 12e album van het Zwitserse pianotrio Vein, bestaande uit de broers Michael Arbenz (pno) en Florian Arbenz (drs) met Thomas Lähns (bs). Hun muziek is heel verfijnd, op klassieke leest geschoeid, maar ook vol expressieve improvisatie, er is wel enige gelijkenis met hun beroemdere collega’s van Pronesis. Zij maakte albums met trombonist Glen Ferris, de saxofonisten Dave Liebman en Greg Osby. Na hun vorige cd “The Chamber Music Effect” gaan ze met hun interpretaties van composities van de klassieke componist Maurice Ravel (1875-1937) nog een stapje verder richting klassiek. Dat zij het werk van Ravel hebben gekozen is niet zo vreemd omdat deze ooit verklaarde : “No one can deny the rhythms of today. My recent Music is filled with the influence of jazz”. Op het bekende “Bolero” en “Mouvement de Menuet” is er een gastrol voor de bekende Engelse saxofonist Andy Sheppard, hij is te horen op zowel tenor- als sopraansax. Een complete blaassectie is er bovendien te horen in “Bolero”, Martal In Al-bon (tpt, flügelhorn), Florian Weiss (tbn), Nils Fischer (ss,as,clt) en Noah Arnold (as, ts). Het nummer begint met een subtiel intro waarin Sheppard het bekende thema omzichtig te berde brengt, waarna het gehele ensemble er stevig tegenaan gaat en er flink wordt geïmproviseerd en de bekende melodie volledig verdwijnt, het eindigt in een finale met pure free-jazz. Het is niet alleen het langste nummer (16:38), maar tevens , mede door de grotere bezetting het meest spannende op dit album. “Le tombeau de Couperin” bestaat uit drie delen, Prélude, Forlane en Toccata , een bijna verstild piano motief draait rond, bijna als een minimal-music thema waarna drums en bas invallen en het een meer jazzy karakter krijgt. In het tweede deel is er een fraaie rol voor de bas met veel pizzicato werk, in Toccata is er een spannende wisselwerking tussen piano en slagwerk, ook hier is er geen sprake van een letterlijke omzetting van het origineel naar jazz, Vein springt vrij en onvervaard om met het origineel van Ravel. Ravel bedoelde dit niet zozeer als een eerbetoon aan Couperin, maar meer aan de Barokmuziek in het algemeen. Het nummer “Blues” is een spannend intermezzo met fraai sonoor gestreken basspel van Thomas Lähns. “Pavane pour une infante d’funte” is in eerste instantie geschreven door Ravel als solo pianowerk in 1910 toen hij nog studeerde, later herschreef hij het als symfonie, het is zijn populairste werk na de Bolero. Het betekent letterlijk een pavane voor een overleden prinses, pavane is een hofdans. Het trio Vein geeft er een bijzondere uitvoering van met tintelende piano akkoorden in het intro gedeelte, waarna het nummer een meer gedragen karakter krijgt. In “Mouvement de menuet” versterkt Andy Sheppard wederom het trio en dat zorgt voor een duidelijk meer jazzy karakter, heel fraai. Met “Five o’clock Foxtrot” eindigt de cd, zoals de titel aangeeft met een vrolijk dansje, oorspronkelijk uit de opera “L’enfant et les sortileges” (1925) wordt het in de handen van Vein een opzwepend en swingend stukje muziek waar je zo op weg danst. Prima muziek en misschien voor sommigen een aanleiding om de muziek van Ravel eens te gaan beluisteren.

Jan van Leersum.

 


Artiest info
Website  
 

Label : Double Moon Rec.
Distr. : New Arts Int.

video