ELLIOTT BROOD - GHOST GARDENS

Voor hun zesde plaat maakten de drie van Elliott Brood het zichzelf niet al te moeilijk: een bij toeval herontdekte schijf met demo’s uit de beginperiode van de band, nu ruim anderhalf decennium geleden, vormde de aanleiding tot het maken van de plaat. De demo’s van toen werden afgestoft en opnieuw ingespeeld, gebruik makend van de technologie van vandaag en met de ervaring die de band in de tussenliggende jaren bijeengespeeld heeft.

Die ervaring, die zich vooral vertaalt in een meer dan uitstekende live-reputatie, maakt dat de plaat, die met elf nummers in nauwelijks een half uur, niet veel meer dan een tussendoortje genoemd kan worden, ondanks alles toch meer dan beluisterbaar blijkt te zijn. Dat drie van de elf songs beneden de honderd seconden afklokken en vier andere niet de twee-en-een-halve minuut halen, bewijst duidelijk dat we hier niet te maken hebben met heuse, volwaardige songs, maar dat het inderdaad gaat om heropgeviste demo’s.Op zich is daar niks mis mee, maar het heeft in dit geval wel tot gevolg dat je met een erg ongelijke plaat te maken krijgt, waarvan eigenlijk alleen het middengedeelte, gaande van “2,4,6,8” via “The Fall” en “Adeline” tot “The Widower” de noemer “meer dan alleen maar een idee” waard is.

Dat “Adeline” en “The Widower” eruit springen, is vanzelfsprekend een kwestie van smaak en slecht kan ik deze plaat onmogelijk vinden, maar ik ben bang dat dit alleen maar voor de echte fans een must is. Anderen, die niet de status van completist claimen, kunnen beter eerst zorgen dat ze de vorige vijf platen van het trio in huis halen: daarop etaleren zij ruimschoots hun kunnen en hun veelzijdigheid, die hun muziekjes de predicaten “blackgrass” en “death country” opleverden.

Wel een bijzondere vermelding voor de titel van de plaat: die verwijst naar het wat vreemde fenomeen dat tuinen wel eens de neiging vertonen jarenlang nadat de huizen waarbij ze horen, verlaten zijn door de bewoners, toch jaar na jaar opnieuw in bloei te komen. “Spooktuinen” dus die op deze plaat helaas te zelden de belofte waarmaken, die ze in zich lijken te hebben. Het betere tussendoortje, zoals gezegd: niet meer en ook niet minder en dus is het uitkijken naar de “echte” nieuwe plaat van deze Canadezen, die heel binnenkort enkele keren in onze contreien mee te maken zijn.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: Paper Bag / At The Helm Records

video