EIVIND AARSET - I.E.

Hoewel deze CD al bijna twee jaar oud is, komt hij nu toch ons reviewtorentje binnensluipen, wellicht vanwege beginnende distributie in onze contreien en, aangezien een goeie plaat ook na twee jaar een goeie plaat blijft, mogen we er blij om zijn, dat JazzLand, het label van de grote Bugge Wesseltoft, zich over deze opnames ontfermd heeft.

Voor wie Eivind Aarset nog niet mocht kennen: hij is een gitarist-zonder-beperkingen, die zich van etiketten niks aantrekt en die vrijuit experimenteert met klanken en toonladders. Wat hij maakt, al platen lnang in combinatie met zijn drie kompanen: multi-instrumentalisten Erland Dahlen & Wetle Holte en bassist Audlun Erlien, kan je net zo goed bij improvisatiemuziek of soundscapes klasseren als bij jazz. Feit is, dat de muziek die deze heren brengen, nergens minder dan bijzonder interessant te noemen is.

Op deze “nieuwe” plaat, bestaan nogal wat van de negen nummers -de plaat duurt ruim zeventig minuten- uit twee of drie luiken, die telkens, netjes te onderscheiden klankkleuren krijgen en verschillende stemmingen oproepen. De plaat werd voor het grootste deel live in de studio opgenomen en naderhand enkel hier en daar nog van wat toevoegingen voorzien, die het kwartet niet live in de studio kon oproepen, zoals de blazerssectie, die haar partij pas uitgeschreven zag, nadat de basisopnames achter de rug waren.

Bij momenten zweverig, soms filmisch, heel af en toe op het randje van de chaos balancerend, is dit een plaat, die je bij de haren grijpt en je verplicht te luisteren. Ik mocht het zelf ondervinden: als deze muziek speelt, kun je onmogelijk “niet-luisteren”: de sfeer, de opwinding van de ritmes, het spelen met effecten, het goochelen met totaliteiten en klankkleuren….het zorgt er allemaal voor dat je hier de hele tijd op het randje van de ademloosheid zit te luisteren, bang als je bent om één van de verrassende wendingen te missen en zo de draad kwijt te raken.

Opener “Rask” is eigenlijk de samenvatting van de hele plaat. Met zijn kleine zes minuten is dat bij lange na niet de langste track van de plaat, maar alles zit er wel in: de bijwijlen jankende gitaar, de van hot naar her springende drums en de langzaam naar een pseudo-chaotische climax opbouwende loopt en effecten…je waant je als het ware weer in de vroege jaren ’70 van vorige eeuw. Kernmoment van de plaat is “Wanderlust”, een triptiek van ruim twaalf minuten lengte en van hoog filmisch gehalte.

De tweede lange klepper heet “Through Clogged Streets/Passed Rotten Buildings” en daarin wordt bijna post-industriële norse gebreid rond een thema dat flink wat weg heeft van het filmthema van “Un Homme et Une Femme” uit 1966. ’t Zal wel aan mijn oren liggen en ik vind het ook bijlange niet erg, maar ik wilde het toch even vermelden.

Als met al, zij het met een kleine twee jaar vertraging: een heel knappe, heel bijzondere plaat van een ongemeen interessante muzikant, die ik wàt graag ooit nog eens live wil terugzien.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video