ANNE-MARIE GIØRTZ - CAPITAL PUNISHMENT FOR CARS

Voor één keer krijg ik niet te maken met alweer een nieuwe Noorse Naam, maar mag ik het hebben over een oudgediende uit de Noorse jazz-scene. Anne-Marie Giørtz draait al bijna veertig jaar mee in bands als EIM, Ab und Zu en vooral Trio de Janeiro, waarmee ze in 1993 al de “Spellemansprisen” -de hoogste eer die een muzikant in Noorwegen kan krijgen- ontving. Ze speelt trompet, piano, sax, klimba of mbira en een aantal percussie-instrumenten, is getrouwd met de geweldige gitarist Eivind Aarset, van wie we hier onlangs nog “I.E.” in de spots zetten, en is met deze CD aan haar vierde soloplaat toe.

Op die plaat werkt ze zich, met echtgenoot Eivind en met multi-instrumentalist Peter Baden door een dozijn composities van haarzelf, al dan niet samen met manlief geschreven, maar ook van componist/fluitist/saxofonist Guttorm Guttormsen. De bijbehorende teksten komen uit nogal diverse hoeken: de titelsong is bij voorbeeld van wijlen Rod McKuen, de Canadees, die ook flink wat Brelsongs vertaalde.Van de grote Welshe dichter en componist komt “Make New Friends” en hartsvriendin wijlen Fran Landesman, die haar werk ook opgenomen zag door onder anderen Miles Davis -die maakte overigens heel lang geleden een plaat, met de titel “E.S.P” een afkorting, die nu terugkomt in de songtitel “The Failure of E.S.P.”, waarbij “E.S.P.” staat voor buitenzintuiglijke waarnemingen, in de trant van telepathie en dergelijke- en Georgie Fame en die zelfs een muzikaal eerbetoon kreeg van de grote Ian Shaw, getiteld “A Ghost In Every Bar (The Lyrics of Fran Landesman). Ook van de Duitse dichter Hans Magnus Enzenberger is er een tekst (“Middleclass Blues”), die door Guttormsen van muziek voorzien werd. Om maar te zeggen dat we hier niet meteen met kleine garnalen uit de muzikale oceaan te maken hebben, maar met mensen, die op wereldvlak meer dan een beetje reputatie hebben opgebouwd.

De zangeres, die Anne-Marie op deze plaat toch voornamelijk is, heeft zowat alles in zich: bij momenten is ze een soort hogepriesteres die, op de wijze van Patti Smith, echt poëzie declameert in een muzikaal decor dat sterk naar rock neigt, dan weer, zoals in “Make New Friends”, denk je aan Suzanne Vega. De percussie speelt de hele plaat lang een vooraanstaande rol, zoals duidelijk geïllustreerd wordt in “What About Me”, terwijl je met “Twilight” meer in de pure sfeerschepping en de soundscape-stijl zit en “Middleclass Blues” zweempjes van triphop vertoont. Welke stijl Giørtz ook hanteert, telkens weer toont ze hoe straf ze is als zangeres en als vertolkster. Het allersterkst blijkt dat volgens mij uit “Nothing Lasts Forever” en “Tangiers New Year”. Als geheel is dit een uiterst gevarieerde plaat geworden, waar je met plezier keer op keer naar kunt luisteren, aangezien het muzikale palet waarmee geschilderd wordt, onnoemelijk veel tinten en nuances blijkt te bevatten. De zoveelste verrassing op rij uit Noorwegen dus. Ik denk dat ik daar dringend eens naartoe moet….

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

Label: Grappa
distr.: PIAS

video