SEAN JONES - LIVE FROM JAZZ AT THE BISTRO

Sean Jones (39) is ondanks zijn leeftijd al bijna een veteraan te noemen, dit is al de achtste cd van deze trompettist/componist.leraar/activist voor het MackAvenue label en hij werkte mee als sideman op albums van Nancy Wilson, Ron Blake, Gerald Wilson, Bart Wirtz en vele anderen. Hij was ook zeven jaar trompettist in het Jazz at Lincoln Center Orch., eerst naast Wynton Marsalis later als eerste trompettist en hij toerde door Europa met toppers als Herbie Hancock, Marcus Miller en Wayne Shorter. De roots van Sean liggen zoals bij veel Afro-Amerikaanse muzikanten in de gospel, meer specifiek in het St.James’ Church of God in Christ choir in Warren, Ohio, zijn geboorteplaats. Zijn eerste instrument was de drums, de trompet kwam aan bod nadat zijn grootmoeder hem vertelde dat opa dat instrument bespeelde in W.O. II. Zijn interesse in jazzmuziek ontstond nadat zijn leraar hem twee albums cadeau deed van Miles Davis, Kind of Blue en Amandla. Van grote invloed, vooral in spirituele zin was Love Supreme van John Coltrane.

Sean Jones werkt op dit album met twee versies van zijn band, een quartet en een quintet. Het quartet is al 11 jaar samen, hetgeen nogal ongebruikelijk is in de hedendaagse jazz (Jones). Een gevolg hiervan is de bijzondere vorm van het op elkaar ingespeeld zijn, de communicatie werkt vlekkeloos als een gesprek zonder woorden. Het quartet bestaat uit Sean Jones op trompet en flugelhorn, Orrin Evans op piano, Luques Curtis op bas en Obed Calvaire op drums, de laatste word op 4 nummers vervangen door Mark Whitfield Jr. wegens andere verplichtingen van Calvaire. Op 3 nummers is Brian Hogans (as,ss) te horen dat is dan het quintet.

Het uitbrengen van een live album lag allang vast in Sean’s hoofd, hij wil de band laten horen in de meest directe en rauwe vorm. “Jazz at the Bistro” is één van de belangrijkste jazzclubs in St. Louis, de keuze lag dus voor de hand. Openingsnummer “Art’s Variable” schreef Jones met in zijn gedachten een concert van Art Blakey met John Coltrane. Jones heeft een vol en helder geluid helemaal in de traditie van de helden van weleer zoals Lee Morgan en Blue Mitchell. De ritmesectie functioneert als een strakke tijdmachine, de inventieve piano solo van Orrin Evans zorgt voor een extra dimensie. Het lyrische “Lost , then found” bevat prachtig unisono spel van sopraansax en trompet waarna een uniek muzikaal vraag- en antwoordspel begint, Hogans en Jones voelen elkaar prima aan, het zorgt voor spannende muziek. De titel duidt op het feit dat Jones het nummer was vergeten en bij toeval terugvond in een stapel oude composities, deze was 6 jaar oud. Het stimulerende “Piscean Dichotomy” is een compositie van Brian Hogans die hier is te horen op altsax, ook hier weer fraai samenspel van beide blazers van een adembenemend tempo tot sfeervolle ruimtelijke geluiden. “Doc’s Holiday” is van de hand van pianist Orrin Evans, een swinger vol bravoure met een fraaie solo van de componist. “The Ungentrified Blues” is precies dat wat de titel aangeeft, een echte blues waar Sean alle remmen losgooit, hij laat zijn trompet gillen en galmen tot groot vermaak van het publiek, Evans laat ook horen dat hij goed thuis is in de blues, superieur nummer. Het uptempo “Prof” is een eerbetoon aan wijlen William Fielder de leermeester van Sean Jones, maar ook van Wynton Marsalis, Terrence Blanchard en Terell Stafford . Alweer een blues, ditmaal eentje met 15 maten in vieren. Afsluiter “B.J’s Tune” begint als een langzame dromerige ballad en ontwikkelt zich halverwege tot een dynamisch R&B getint nummer dat eindigt in een ontroerende versie van Amazing Grace. Een ware tour de force van Sean Jones en een mooie afsluiter van dit bijzondere album “I wrote the tune to fuse jazz and gospel”(Jones).

Jan van Leersum.

 


Artiest info
Website  
 

Label : Mack Avenue
Distr.: New Arts Int.

video