SOUND OF THE SIRENS - FOR ALL OUR SINS

Voor ons, muziekliefhebbers van het vasteland, is dit duo, bestaande uit Abbe Martin en Hannah Wood, beide gediplomeerde kunstenaars en actrices, een nieuwe naam, terwijl ze in Engeland de TV-shows aan elkaar rijgen en van het ene voorprogramma naar het andere spurten. Ze deden ondermeer het voorprogramma van Rick Astley, bespeelden op het Isle of Wight festival en werkten, middels een drietal erg goed ontvangen EP’s, stap voor stap aan de uitbouw van wat vandaag al een erg ruime fanbase geworden is.

Deze “For All Our Sins” is hun eerste “volle” CD en ik moet zeggen dat het een serieus schot in de roos is. Dat haat natuurlijk alles te maken met de stemmen van de dames, die werkelijk perfect bij elkaar passen, maar al evenzeer met de kwaliteit van de songs die ze samen schrijven: die gààn ergens over. De eerste single, “Smokescreen”, die de plaat opent, handelt bij voorbeeld over het doorbreken van de beperkingen die anderen je opleggen, terwijl afsluiter “The Circus” het heeft over de tredmolen waarin je soms terecht komt, en waarin iedereen wel iets van je wil. Die onzekerheid van “wie kan je eigenlijk echt vertrouwen?”, waar we allemaal wel eens mee te maken krijgen, dus. In “Mr Wilson” gaat het dan weer over de chemie, die met een nieuwe relatie gepaard gaat: je weet niet waar ze je heen voert, maar je voelt wel, dat je er méér van wil.

De dingen des levens, dus…en die worden muzikaal vormgegeven in een stijl die ergens in het grensgebied tussen de pop en de countryfolk te situeren valt. Beide vrouwen spelen akoestische gitaar en worden op geregelde tijdstippen bijgestaan door een ritmesectie, waarvan ik de identiteit helaas niet kon achterhalen. In de begeleidende perstekst las ik verwijzingen naar de invloed van songwriters à la Bob Dylan, Joni Mitchell en KT Tunstall. Ik ben echter meer te vinden voor wat mijn eigen oren me influisteren: deze dames hebben heel goed naar The Indigo Girls geluisterd, volgens mij. Of ik dat erg vind? Helemaal niet: die vrouwen hebben in mijn ogen méér dan één plaat gemaakt, die de tand des tijds zal doorstaan en ook zij geven al een paar decennia lang blijk van heel diepe betrokkenheid bij de Mens en zijn belevenissen.

Net zo, gaat het bij The Sound of The Sirens: je begint te luisteren en je blijft plakken, bijvoorbeeld bij de tekst van “The Voices”, waarin gepleit wordt voor meer openheid over psychische problemen of bij die van “In This Time”, waarin ook al over onzekerheid gezongen wordt. Typisch aan dat gevoel -naast het feit dat we er allemaal wel eens last van hebben- is de stellige indruk dat we er helemaal alleen mee staan. De boodschap van de dames is: “niks van, je bent niet alleen, maar je moet wel zelf de koe bij de horens vatten”. Die teksten van de zangeressen krijgen steevast een optimistische twist mee: ze kijken met erg veel empathie naar de struikelende mens en vinden het een erezaak telkens opnieuw te zeggen: “doe maar voort, alles komt goed”.

In tijden waarop openlijk neergekeken wordt op Gutmenschen als zijnde naïevelingen die niet weten hoe de wereld in elkaar steekt, is een plaat als deze een verfrissende, hoogst aangename en even welgekomen andere visie op het die wereld zou moeten en kunnen draaien. Hier heb je wat aan als luisteraar en daarnaast gaat het ook nog eens over knappe nummers en over betoverend mooi stemmen. Daar kunnen we vaak alleen maar over dromen en hier ligt het allemaal zomaar voor het grijpen. Fraai schijfje van een duo waar we, zeker weten, nog heel veel gaan van horen!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video