MAMADOU KELLY - POLITIKI

Het gaat tegenwoordig snel voor deze Malinese supergitarist: na zijn vorige en tweede plaat,”Adibar” vielen muziekliefhebbers over heel de wereld als een blok voor zijn moderne variant van de Mali-blues en daar dreigt met deze derde plaat niet meteen een eind aan te komen, want het is er alweer eentje om duimen en vingers van af te likken. Ik weet niet meteen of Mamadou hier nog veel voorstelling behoeft, maar voor de nieuwkomers onder u: hij was begeleidende gitarist in de band van de allergrootste, Ali Farka Touré en hij zat, samen met de n° 2 aller tijden, Afel Bocoum, samen in de groep Alkibar. Dat zijn, in mijn ogen toch, referenties die boven elke commentaar staan.

Voor zijn derde plaat, nodigde Mamadou de Amerikaanse slide- en lapsteel- en Weissenbornvirtuose Cindy Cashdollar uit. Deze dame heeft een volwassen kast vol Grammy’s staan en ze speelde letterlijk met iedereen, die in het roots) en bluswereldje van de voorbije dertig jaar iets betekent. Dat zij “ja” zegde op de uitnodiging van Mamadou, betekent een expliciete erkenning van haar kant van ’s mans immense talent.Ook de geweldige drummer Susie Ibarra -ook zij heeft een erelijst om U tegen te zeggen- is van de partij, net als bassist Jacob Silver en ook hij is iemand die Grammy’s verzamelt, vanwege zijn samenwerkingen met zowat iedereen, van Arlo Guthrie tot Steve Earle, Emmylou Harris en Bruce Springsteen. Gitarist Daniel Littleton kennen we dan weer vanwege zijn werk met Ollabelle’s Amy Helm en bassist Julien Lampert, die enkel op de titeltrack meespeelt, is ons evenmin onbekend, al was het maar omwille van zijn aandeel in Luke Elliott’s “Death of a Widow”. Daarmee hebben we het lijstje gastmuzikanten gehad, maar ook oude getrouwe Alpha Ousmane Sankare is erbij met zijn herkenbare calabashklank én met de lead vocals op “Pour Les Eleveurs”, net als Yoro Cissé met zijn djourkel of djarka. Het rijtje afsluiten, doen we met percussionist Ibrahim Nabo, wiens eigen “Dounia”-CD niet genoeg aanbevolen kan worden.

Als je zo’n dreamteam kan samenstellen, dan zijn het alleen nog de songs die moeten voldoen om een fijne plaat bijeen te kunnen spelen en laat die songs nu net op een duizelingwekkend hoog niveau staan! Er zijn er zeven van de hand van Mamadou zelf en het afsluitende “Pour Les Eleveurs” is door Sankare geschreven. Samen tikken die acht stuks af op een goeie 52 minuten en die vliégen gewoon om. Dat heeft dan weer alles te maken met de totaal organische manier waarop de Maliklank versmelt met de Americana-insteek van de gasten: de gitaren van Cashdollar duelleren heerlijk met die van Mamadou, de drums en de andere percussie-instrumenten vloeien in elkaar tot een haast ongehoorde symfonie en de plaat is eigenlijk één lange aaneenschakeling van muzikale hoogtepunten. Toch zijn er nog een paar die nòg een trapje hoger staan: “I’ Sagnagnote” en “La Vie ce n’est que deux jours” behoren, wat mij betreft, tot het allerbeste wat ik dit jaar al te horen kreeg. De finesse, de soepelheid, de wendbaarheid van de stem, het geweldige gitaarspel en de kristalheldere productie bij elkaar opgeteld, leiden tot een resultaat dat me met z’n allen zullen kunnen aflezen uit de eindejaarslijstjes van 2017: deze komt wereldwijd in de top 5 terecht, zeker weten!

(Dani Heyvaert)

 

Artiest info
Website  
 

label : Clermont Music
distr.: Xango

video