MIKE ANDERSEN - DEVIL IS BACK

 

De meeste bluesliefhebbers onder ons zullen deze Deense gitarist en songwriter al enige tijd hebben leren kennen, vermits hij toch al ruim vijftien jaar en zes platen meedraait en dus behoeft de man, zo denk ik toch, niet echt veel voorstelling meer. Voor zijn nieuwe plaat haalde Mike productiehulp van buitenaf en werd Mads Michelsen aangetrokken, een kerel met al bijna veertig jaar muzikantschap op de teller en die, althans in Denemarken, gewoon een iconische status bijeen gespeeld heeft.

De soul-blues klank van Andersen is al meteen heel herkenbaar in opener “When You’re High It Don’t Count”: roffelende percussie, gevolgd door een funky en huppelende gitaarlijn, aldra aangevuld met een stomende blaaspartij Het is duidelijk dat we in de States zitten en niet in Denemarken. Die blazers luisteren naar de niet geheel onbekende naam van “The Muscle Shoals Horns” en, hoewel ze slechts op twee van de elf nummers meespelen, lijkt het keer op keer alsof hun geest uitgestrooid is over de hele plaat. Ook op de tweede track, “This Time” een duet met Joss Stone, wordt een fraaie partij trompet en sax gespeeld, zij het dat die deze keer in handen zijn van Lars Vissing en Kasper Wagner. Die “This Time” is een geheide radiohit en het zal me benieuwen of onze programmasamenstellers deze single ook hier zullen oppikken, iets wat ik heel erg hoop, want het is een bijzonder knap nummer, dat weliswaar gedragen wordt door de stem van Stone, maar tegelijk ook de gitaar en de stem van Andersen mooi laat uitkomen.

De hele plaat is een heen- en weertje tussen soul, blues, funk, pop en rock en tweeënveertig minuten lang is er geen uitschuiver te bespeuren. Uitschieters daarentegen, die zijn er genoeg: “Boyhood Friends” is er zo eentje, in essentie een popsong, maar dan wel eentje met een fijne soul-onderlaag. Titeltrack “Devil Is Back” klinkt wat vreemd en dreigend, maar is wel gezegend met een heel mooie gitaar- en pianolijn en warmt de luisteraar op voor wat -in mijn ogen toch- de topper is van deze plaat: het wat hijgerig gezongen en met een knap “ooh-ooh” koortje opgewekte “Pretty Fool”, een song waarbij je, zonder al te grote moeite de stem van Mick Jagger of Peter Wolf zou kunnen verzinnen: schitterend nummer, voorwaar!

“Barbed Wire” is weer op-en-top Memphis, terwijl “Gonna Get Me a Dog” twijfelt tussen Creedence en Huey Lewis en voor afsluiter “Sweet Tooth” een snuffelende drums en een fijn orgeltje de strijd aangaan met stevig gitaarwerk en een zangpartij, waaraan je kan horen dat Mike Andersen nu wel definitief de lokale cultstatus ontgroeid is. Deze man is klaar voor de grote podia. Duitsland, Zwitserland, Roemenië en Polen staan voor de komende zomermaanden op zijn toerschema en ik ben zo vrij te hopen dat de Lage Landen dat voorbeeld eerlang zullen volgen, want deze plaat laat werkelijk fijne dingen verhopen !

(Dani Heyvaert)

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: MIKE ANDERSEN
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 

Artiest info
Website  
 

label: Cable Car Records

video