STEVE MAYONE - SIDEWAYS RAIN

Steve Mayone…. U zou hem eigenlijk al lang moeten kennen, maar ik vrees dat de levensloop van de snarentovenaar uit Brooklyn, NY, iets te vaak bepaald werd door zijn keuze -al dan niet uit noodzaak- om als begeleider en leverancier van studiobijdragen aan het werk van anderen, waarbij ik vooral aan Annie Keating en Bow Thayer denk, om hem meteen een plaatsje in het collectieve geheugen van de muziekliefhebber te hebben opgeleverd. Nochtans draait de man al twintig jaar mee in de hogere afdelingen van de roots- geïnspireerde muziek van de USA en is hij met deze CD al aan zijn vijfde plaat onder eigen naam toe.

De titelsong van de nieuwe plaat blijkt tijdens een storm ontstaan te zijn: Steve was onderweg in de Rocky Mountains: een hevige windstoot liet z’n wagen vreemde capriolen maken en de eerste gedachte, die bij hem opkwam was: “Something tells me i’m in trouble now” en die zinsnede werd de hookline van een nieuw nummer.

Stormen genoeg, ook op persoonlijk vlak, in Steve’s leven: zijn broer stapte uit het leven en zijn moeder bezweek aan haar bijna levenslange verslaving)ziekte. In zo’n tijden vindt een muzikant alleen soelaas in zijn muziek en dat is ook hier het geval geweest. Je zou dan een droevige plaat verwachten, maar eigenlijk is deze plaat meer de neerslag van de heropstanding, het vinden van nieuwe paden en van het licht aan het einde van de tunnel.

Steve werd ook voor het eerst vader, wat ook een niet te onderschatten gebeurtenis en hier bezongen wordt in “So Many People Get it Wrong”. Verhuizen naar Brooklyn, oude vrienden achterlaten en nieuwe mensen ontmoeten….ook dat komt op de plaat aan bod, zodat je, na afloop, kunt zeggen dat deze plaat eigenlijk een reeks overgangsrites beschrijft: verandering maakt deel uit van het leven en een mens moet vooruit, want er is altijd een sprankel hoop, al lijkt dat, op het eerste gezicht, niet zo te zijn.

Als je, zoals Steve Mayone, van naturén door jarenlange arbeid “on the road”, een aanleg voor goeie melodieën ontwikkeld hebt, dan leiden ingrijpende gebeurtenissen, zoals hij ze meemaakte, tot een verzameling fraaie songs, waarbij moeiteloos de grenzen tussen de genres afgetast en overschreden worden: nu eens hoor je de observerende kracht van een Jerry Garcia, dan weer de kunst om kleine, fijne melodietjes te componeren, zoals Paul Simon dat kan, maar vooral -en dat vind ik het sterkste aan de plaat- het vermogen om een en ander met een sausje George Harrison te overgieten. Die cocktail, die haast gelijke dosissen pop, rock, country en dus Americana oplevert, klinkt, ondanks de vele trieste gebeurtenissen, die erin bezongen worden, erg aangenaam.

Jason Mercer, bekend van bij Ron Sexsmith, speelt mee, net als James Rohr, die we ook horen bij Lake Street Dive, net als Kristina Stykos, het achternichtje van Steve, met wie hij een jaar of vier geleden het prachtige ‘Beautiful Blood” maakte, een plaat, die ik niet genoeg kan aanbevelen. Wat deze nieuwe betreft: die is vintage Mayone en het valt te hopen dat hij, wanneer hij over enkele weken naar de Lage Landen komt als begeleider van Annie Keating, een aantal solomomenten krijgt, om minstens een paar van zijn nieuwe songs op onze podia te droppen!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: Janglewood Records

video