VARGAS BLUES BAND - CAMBALACHE & BRONCA

 

Ik weet niet meteen of gitarist Javier Vargas nog veel voorstelling behoeft, na ruim twee dozijn platen, maar kom: Javier is in Spanje geboren uit Argentijnse ouders, richtte zijn Vargas Blues Band ruim een kwart eeuw geleden op en scheidt sindsdien met de regelmaat van een klok een nieuwe plaat af, die hij telkens weer opvolgt met een toernee door hele stukken van (vooral) Europa, waarbij hij ook wel eens de grotere festivals aandoet, zoals Montreux en ondertussen nummers schrijft die opgenomen worden door bv. Carlos Santana.

In de loop der jaren trad Vargas op met Prince, Chris Rea, Stevie Ray Vaughan, Lonnie Brooks, Chris Duarte, Elliott Murphy, Devon Allmann, Gary Moore, Jeff Beck en nog helwit anderen, maar uit het voorafgaande lijstje, kan je toch wel min of meer de man en zijn muziek situeren: bluesrock vormt de ruggengraat, rock is een geregeld gebruikte uitvalsbasis en de gitaar is dé kapstok waarin zowat alles opgehangen wordt.

De huidige Vargas Blues Band is eigenlijk een los-vaste verzameling muzikanten, die Xavier op wisselende tijdstippen vergezellen en eigenlijk een soort pool vormen, waaruit gekozen kan worden, al naargelang de noodwendigheden van het ene of het andere nummer. Vijf drummers staan er op de lijst, twee bassisten en elfendertig gitaren, al worden die allemaal bespeeld door Javier zelf die voor deze plaat in de Argentijnse klassiekers duikt. Zo is de titelsong ontleend aan de in Argentinië nogal legendarische tangozanger Edmundo Rivero - de titel betekent trouwens zoveel als “ruilbeurs & rommelmarkt”-, die zoals zoveel van zijn genregenoten, nauwelijks verholen politieke commentaar placht te plegen. “Sucio & Desprolijo” (“rommelig en slordig”) was in 1973 origineel van de destijds erg populaire Pappo’s Blues Band, “Ana No Duerme” dateert van de late jaren ’60 en werd toen een relhit -vanwege de tekst…als Ana niet slaapt, wat doét ze dan op haar kamer?- voor de band Almendra, waar schrijver Alberto Spinetta deel van uitmaakte. Die Spinetta schreef ook “Plegaria para un Niño Dormido”, “A estes Hombres Tristes”, “Post Crucifixion” en “Algo Flota en La Laguna”, allemaal nummers die hier een nieuwe versie meekrijgen.

Die Spinnetta was zowat dé figuur waar omheen ongeveer aller draaide in de beginperiode van de Argentijnse rock en pop en het is dus logisch dat hij op deze terugkijkplaat zoveel aandacht krijgt. Ook veel ruimte is er voor Litto Nebbia, ook al een pionier van de Argentijnse rock en pop, van wie hier de grootste hit “La Balsa” -destijds in de versie van Los Gatos- een herwerking krijgt, maar ook “Viento, Die a La Lluvia” en “Escapando de Mí” op de playlist staan. Ook die laatste twee songs werden ooit hits voor Los Gatos, zodat je hier rustig kunt zeggen dat Vargas een soort “hommage aan de muzikale helden van zijn jeugd” maakte. Immers ook “Todo el Dia Me Pregunto”, destijds echt een grote hit voor Manal, staat er op en de terugblik, die deze plaat biedt, verschaft flink wat verklaringen over het traject dat hij later onder eigen naam zou afleggen.

Ik las ergens een recensent schrijven dat deze plaat niet goed is, omdat ze van teveel walletjes tegelijk wil eten en dus te weinig bluesrock biedt. Ik vrees dat de mens, die dat schreef, niet meteen begrepen heeft waar het met deze CD om draait: Vargas geeft de nummers, die hém destijds tot de muziek brachten en als jongeman vormden, opnieuw toe leven en geeft ze de Vargasbehandeling. Dat is een zeer eerbaar project, dat niet alleen alle respect verdient vanwege de manier waarop de gitaar hier een prominente rol toebedeeld krijgt, maar ook -en vooral- omdat ze een heel aantal mensen, die jonger zijn dan ik en dus niet die Argentijnse rock meemaakten, de gelegenheid geeft om naar de roots van de huidige generatie op zoek te gaan.Fijn project, voorwaar !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Kzoo Music

distr.: Xango

video