JAN WOUTER OOSTENRIJK - WE ARE CONNECTED

Ik weet niet in welke mate lezers van deze kolommen vertrouwd zijn met het werk van de Nederlandse meestergitarist Jan Wouter Oostenrijk, maar alleszins lijkt het mij de moeite een poging te ondernemen om deze duizendpoot -hij runt ook de Gitaarschool Amsterdam en is oprichter van Gitaarschool Nederland- enigszins te situeren.

Van opleiding is Jan Wouter gediplomeerd als jazz- en improvisatiemusicus: hij studeerde af aan het Conservatorium van Amsterdam in 1994 en kreeg twee jaar later als de “Gouden Notenkraker” vanwege zijn bijdrage aan de Nederlandse live-muziek, toen nog met de band Raïland, een naam die al een beetje een voorafbepaling lijkt in te houden om het latere traject van Jan Wouter te kunnen volgen: hij had duidelijk twintig jaar geleden al oor voor de muziek van de Maghreb en met zijn cross-over projecten als Sharqi Blues en Maghreb Jazz vestigde hij steeds sterker zijn naam in een al te weinig ontgonnen terrein: dat waar de jazz van bij ons en de Maghrebmuziek elkaar vinden. Al op zijn eerste CD onder eigen naam, “Open Up Your Eyes”, die al van 2000 dateert, stond het nummer “My Friend Samir”, dat het als allereerste Nederlands nummer ooit tot n°1 van de Noord-Afrikaanse editie van Ethnocloud schopte. In 2006 volgde “Maghreb Jazz” en dat kaapte dan weer de RadioIndy “Golden Artist” award weg, voor beste nieuwe muziek in de USA.

In 2013 was er “Sharqi Blues”, waarop Khaled-drummer Karim Ziad een belangrijke rol speelde en nu volgt dus “We Are Connected”, waarvan u vooraf moet weten dat een heel voorname rol is weggelegd voor de “electric quarterone gitaar”, een variant van de gewone elektrische gitaar, waarop de breedte van de frets gehalveerd is, zodat je per pretwissel geen halve, maar een kwart toonlozer of lager speelt, precies wat e nodig hebt om vlot de Maghreb en de Sharq-toonladders te kunnen spelen.

In een trio met drummer Bas Bouma en bassist Marco van den Akker brengt Jan Wouter op deze CD - eigenlijk meer een EP, met z’n zeven nummers en 26 minuten speelduur- exact die muziek, die je achter de titel van de plaat verwacht: een verbinding tussen stevige rock en wat wij wel eens wereldmuziek durven te noemen. De nadruk op deze instrumentale plaat ligt als vanzelf op de Maghrebijnse klanken, al kun je bij momenten de Oost-Afrikaanse woestijnblues om het hoekje horen loeren.

Openingssong “”Sabah el Nour”, -de Arabische antwoordgroet, als je iemand goeiemorgen hebt gewenst-, verwijst naar JWO’s dochter, die de mooie naam Nouri meekreeg en zet eigenlijk de toon voor de hele plaat: de twee werelden, die JWO de zijne noemt, worden via de muziek met elkaar verbonden en hebben kennelijk meer gemeen, dan je zonder muziek zou denken. “Step Aside” is een technisch hoogstandje, dat gespeeld wordt in een tuning die naar kracht en directheid verwijst in de traditionele maqam. ”Hurriya” is Arabisch voor “vrijheid” en is een regelrechte aanslag, op je dansspieren. “Best of Both” bedoelt te zeggen dat we, in migratietermen, helwit van elkaar kunnen leren en elke echte integratie niet moeten proberen af te blokken met clichétermen als “aanpassen”.

“Dutch in the Desert” kwam er, toen JWO op het Taragalte Festival” speelde, een festival dat de rijkdom van de Toearegcultuur in de verf wil zetten. Een knipoog naar The Cure en hun “Killing an Arab” hoor je in “New Wave Oriental” en tenslotte is er een soort eresaluut aan de Syriërs, die, ondanks alle oorlog en ellende toch nog hun waardigheid proberen te behouden: “Carry On”, zo heet de afsluiter van een heel knappe en evenwichtige plaat, waarop de “verbinding” waar de titel naar verwijst, veeleer verworven lijkt dan na te streven. We gaan er dus op vooruit! Met fijne platen als deze, hebben we overigens een heel knappe soundtrack voor dit deel van onze hedendaagse West-Europese geschiedenis bij de hand. Mooie plaat!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Mountain Records
distr.: Xango

video