BILL SCORZARI - THROUGH THESE WAVES

“Slik !” Dat was zowat het enige dat ik kon uitbrengen, toen deze CD voor de eerste keer halverwege de volledige speelduur gekomen was. Dat overkomt mij echt niet vaak meer, na al die jaren. Ik had op dat moment nog niet naar de credits gekeken en dus ook niet opgemerkt dat de plaat in productionele handen was van Jonah Tolchin, noch dat Will Kimbrough, Kim Richey, Matt Murphy en Joachim Cooder erop meespelen.

Had ik dat vooraf wél gedaan, dan zou mijn verwachtingspatroon erg hoog gestegen zijn en had ik wellicht dat geweldige “slik!” moment niet meegemaakt. Nu ging ik dus compleet onbevangen luisteren naar een plaat van een mij totaal onbekende kerel die op de achterkant van de hoes afgebeeld staat op een prachtige zwart-witfoto: lange, wilde baard, verfrommeld hoedje en een krachtige blik, die enige persoonlijkheid verraadt.

Enig speurwerk leert mij dat deze plaat de tweede is van een gast, die in New York blijkt te wonen en die een compleet aparte stem heeft, waarnaar je onmogelijk niét kunt luisteren. “Dwingend” noemen ze zoiets en dat is in het geval van deze plaat nogal overweldigend waarachtig. Dat heeft dan weer alles te maken met de ongemeen prachtige songs die Bill blijkt te maken: energieke en tegelijk observerende songs, bijzonder overtuigend gezongen, zelfs in die mate dat je het gevoel hebt dat Bill elk van zijn potentiële luisteraars individueel aanspreekt en geen rust kent, tot hij er zeker van is dat elkeen met gepaste aandacht aan het luisteren is.

Die schurende stem doet meer dan alleen maar vertellen: ze grijpt je vast en ze dwingt je als het ware in het verhaal onder te duiken. Dat gebeurt vanaf opener “”A Dream of You”, waarin de percussie van Joachim Cooder heerlijk duelleert met de gitaar van Jonah Tolchin en de cello van Eamon McLoughlin de perfecte ondersteuning vormt voor de gruizige stem van Bill, die in nauwelijks twaalf lijntjes een als droom verpakt liefdesverhaal zingt. Zo mooi, dat je als luisteraar al een beetje opgelucht naar adem hapt bij de huppelende begintonen van de dobro van “A Brand New Deal”, dat net zo goed een verhaal over graag zien en jezelf in een relatie “smijten” blijkt te bevatten.

De lijn van de openingssong wordt dan weer opgenomen met “Shelter from The Wind”, alweer een prachtige song over twijfel en zin om je leven in eigen handen te nemen, gecombineerd met het besef dat je het alleen toch nooit zult kunnen waarmaken. De litanie die “Hound Dog Diggin’” heet is compleet bezwerend en sleept je helemaal mee in de wereld van Bill, die zeer duidelijk de Grote Thema’s niet schuwt. Ook in “More of Your Love” draait het om de liefde, die levensnoodzakelijke brandstof, zonder dewelke we het niet kunnen redden: ook hier weven percussie en gitaren een uiterst knap klankentapijt dat de doordringende tekst enigszins draaglijk maakt. De eerste beluistering van dat nummer veroorzaakte mijn “slik!-moment en toen waren we dus niet eens halfweg. Toen moest “Holy Man”, met de prachtige duetzang vanKim Richey en de muur va gitaren nog komen. En “She Don’t Care About Auld Lang Syne”, waarbij ik als vanzelf aan Sam Baker moest denken. Gelukkig is er weer een moment van verpozing met “For When I didn’t See”, dat alweer een liefdesliedje is, maar overloopt van hoop en blijheid om de ontmoeting.

Waarna het afsluitende kwart volgt met “I Can Carry This”, het jongere zusje van de opener, “It’s Time”, dat het alweer over “het heft in handen nemen” heeft en afsluiter “Riptide”, dat mij de absolute genadeslag toediende. Compleet knock out, vanaf de eerste beluistering. Zoiets gebeurt bijna nooit en wat nog zeldzamer is, is dat de volgende beluisteringen keer op keer hetzelfde effect hadden. Deze plaat kruipt letterlijk onder je vel en ze werkt bepaald verslavend. Ik ben van nature een man van lijstjes en op dat van “best of 2017” zullen ze van heel ver moeten komen om deze absoluut fantastische plaat zelfs maar te benaderen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video