WILLIE MAY - MAIUKE

Dat je met de ukelele als instrument boeiende bluesplaten kunt afleveren bewees onlangs Manitoba Hal met zijn “Live In Ghent”. We waren dan ook benieuwd hoe Willie May het er zou van afbrengen op hetzelfde instrument. Op zijn nieuwste plaat “Maiuke” kunnen we dat meermaals ervaren. Multi-instrumentalist Willie May wist ons in het verleden met zijn releases zowel al te bekoren als te ontgoochelen maar gedreven was steeds het minste wat je over hem kon stellen. En uitdagingen of experimenten gaat hij niet uit de weg, zo ook op deze plaat dus.

Tien van de twaalf nummers op deze release, die hij trouwens ook zelf produceerde, zijn van zijn hand. De andere zijn van Evan Laedke , die hem op dat nummer begeleidt op Melodica, en van Ron Kain. May zelf neemt de zang, ukelele, gitaar, bass, kalimba en ocarina voor zijn rekening. Sporadisch wordt hij bijgestaan door, naast geciteerde Laedke, Mark Panfill, accordeon op één track en harmonica op twee, en Randy Bolman die op één track drums speelt. Wat Willie, voornamelijk gekend om zijn bluesplaten, hier laat horen is niet echt in hetzelfde genre te situeren. Natuurlijk zijn er songs die je als Blues kan omschrijven maar evenzeer kan je termen als Folk, Country, Rock’n’Roll en één enkele keer zelfs Pop kleven op bepaalde nummers.

Soit, de minimalistische aanpak, die toch de rode draad is doorheen deze uitgave, zorgt mede voor een uitermate boeiende verzameling songs. Het weemoedige “Go Back home” is een fantastisch nummer waarop de ukelele een schitterende begeleider is van May’s, rauwe, hese stem. Samen met het hierop aansluitende, niet op de plaat maar in dezelfde sfeer, “I’m Going Home” zorgt het voor oorwurmen van jewelste die je geheid gaat proberen mee te zingen. Deze twee bijzonder sterke nummers steken er met kop en schouder bovenuit op dit album. Maar evenzeer weet het gros van de andere songs ons aangenaam te verrassen en bekoren.

Het Rock’n’Roll gekruide “Damn That Gubmint” en hij heeft het wel degelijk over de overheid, met de Melodica is nog een andere favoriete track van ons. Het is tegelijk grappig en beklijvend, niet in het minst door Willie’s fantastische stem die hier oh zo gepast bij is als hij rauw jammert over wat hem allemaal afgenomen wordt door de overheid en wat hem rest…klinkt bekend in de oren, neen? Het dromerige, heerlijke “Battle Of The Strays” van de hand van Evan Laedke, weet ons evenzeer te bekoren, het poppy “Still Love You” is wat te voor de hand liggend lichtjes voor ons maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met het erna volgende “I’m Going Home” dat we al aanhaalden en waar we maar niet genoeg van kunnen krijgen.

Het grappige “Hey Big Fannie” krijgt door toevoeging van de bluesharp het meest als Blues te verwachten stempel mee en het verrassende slotnummer “Zombie Dance” maakt zijn titel waar. Het griezelige nummer geschreven door Ron Kain, vraagt meerdere luisterbeurten om te vatten maar is een waardig einde van een zéér gevarieerde plaat die fans van Willie May zeker in de armen zullen sluiten.

Luc Meert

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Booman Music