OMAR RAHBANY - PASSPORT

Het is voorwaar geen pretje om een label te bedenken voor een complexe plaat als deze van de Libanese pianist Omar Rahbany. De man komt van goeden huize, muzikaal gesproken althans: generatie na generatie zijn de Rahbany’s in hun thuisland gevierde muzikanten en componisten en het liet zich dan ook raden dat de jonge Omar ooit “iets met muziek” zou gaan doen. Dat eitje, waar hij ruim drie jaar op gebroed heeft, is er nu en het is een veelkleurig product geworden, waarin zowat elke bestaande muzikale grens wordt overgestoken, waarin elke bekende barrière overwonnen wordt en waarin jazz, folk, klassiek en filmmuziek elkaar vinden. Dat vereist om te beginnen wat inspanning van de luisteraar: een vol uur nogal experimentele muziek is niet voor iedereen te verteren, al zou ik de plaat zeker niet als “moeilijk” omschrijven. Het is geen pop, geen blues en het vraagt dus wel wat inspanning, maar dat doet de hedendaagse folk van bij ons ook.

Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog de term “eclectisch” zou gebruiken in een recensie, maar bij deze plaat komt het mij als vanzelf aanwaaien. En wel hierom: Omar is Libanees en zijn moederland is beïnvloed door zowat alle beschavingsvormen die we kennen en mede onder invloed van het internet en de mee daardoor gevormde globalisering is het zich doorheen de jaren gaan omvormen tot een land dat gewrongen zit tussen drie talen, achttien godsdiensten en een geschiedenis waar niemand het over eens schijnt te geraken.

Dat is, zoals Omar het zelf omschrijft een voortdurende strijd om een eigen identiteit te vinden en zijn eigen evolutie in dat verhaal maakte hem tot een burger van de Planeet Aarde. Hij is dus een wereldburger in de meest brede betekenis van het woord en zijn nationaliteit is deze van “mens”. Deze plaat is dus zijn letterlijk paspoort, zijn vertaling van wie hij is en waar hij voor staat. Om de plaat op te nemen, reisde hij naar tien verschillende landen en werkte hij samen met niet minder dan 180 verschillende muzikanten, gaande van het Symphonisch Orkest van Kiev over Steve Rodby, producer en bassist (vroeger bij Pat Metheny), Keith Carlock op drums (u kan hem kennen van bij Steely Dan), gitarist Wayne Krantz (hij zit ook in een trio met Carlock) en vele, vele anderen, waarvan ik vooral de heerlijke zangeres Ghada Nehme wil vermelden. Op “Tango” -een fantastisch stuk muziek-, maar vooral in “Umbrella Woman” levert zij prachtig werk af en ik zou iedereen, die geïntrigeerd geraakt is en de plaat zou willen leren kennen, ten stelligste aan die twee nummers eerst te beluisteren en daarna over te gaan naar het absolute prijsbeest van de plaat, “Mouwashahat”. Ik denk dat u tegen die tijd overtuigd bent: dit is namelijk een erg mooie plaat geworden, l vergt ze, zoals al gezegd, enige inspanning, vanwege de veelzijdigheid ervan.

(Dani Heyvaert)

 

 

 


Artiest info
   
 

video