JIM LAUDERDALE - LONDON SOUTHERN

Je hebt zo van die mensen die zodanig veelzijdig zijn, dat je bij momenten moeilijk de vinger kunt leggen op de kern van hun activiteiten. Nick Lowe is zo iemand, Elvis Costello ook en Jim Lauderdale al evenzeer. Hoe het komt dat deze plaat -’s mans productiviteit is indrukwekkend en het gebeurde meer dan eens dat hij in één jaar twee platen uitbracht- nu pas tot op mijn recensiestapeltje terechtkwam, al is ze al eind vorig jaar uitgekomen, is mij een beetje een raadsel, maar het is mij vandaag, nadat ik de plaat meer dan twintig keer gehoord heb, maar àl te duidelijk dat dit een stevige kandidaat is voor de eindejaarslijstjes van 2017.

Nochtans is de plaat een beetje afwijkend van de country waarmee we geneigd zijn Lauderdale te associëren: niet alleen werd ze niet in de States opgenomen, maar in Londen, maar vooral: de songs neigen vaak meer naar de witte soul van Dan Penn en Spooner Oldham -en dus naar Memphis- dan naar het Nashville waar Lauderdale het grootste deel van zijn meer dan dertigjarige carrière en zijn grote successen schreef en opnam. Lauderdale mag dan vooral een songwriters’ songwriter zijn -zijn nummers werden door zowat iedereen van betekenis in de moderne country opgenomen-, op deze plaat laat hij horen wat voor een fijne vertolker hij ook is.

Dit gezegd zijnde: de plaat bevat songs die geschreven werden samen met John Oates -jawel, die van Hall & …-, Odie Blackmon, Kendell Marvell (zie voor beiden George Strait of Lee Ann Womack) en…Dan Penn, naast zes songs die hij helemaal alleen ineen draaide. Met de band van Nick Lowe als begeleiding -naast toetsenman Geraint Watkins en gitarist Steve Donnelly was ten tijde van de opnames ook de betreurde drummer Robert Trehern (a.k.a. Bobby Irwin) nog van de partij- brengt Lauderdale dus een dozijn nummers, waarbij hij nu eens in de huid van een Ray Charles kruipt (“We’ve Only Got So Much Time”), dan weer een redelijk vlekkeloze vertolking à la Van Morrison brengt (zie “Different Kind Of Groove Sometime”) of Chris Isaak achterna gaat (“If I Can’t Resist)of een nummer regelrecht in Nick Lowe-verpakking giet (afsluiter “Yhis is The Door)…de optelsom van al dat fraais is een geweldige, bijzonder gevarieerde plaat, gespeeld door topmuzikanten, gezongen door een erg geïnspireerde, veelzijdige zanger, ingekleurd door een erg knappe productie, van de hand van Neil Brockbank en tot in de details gearrangeerd, middels de inbreng van gastmuzikanten als de onvolprezen Kate St. John op hobo (kent u haar bandje The Dream Academy nog? Of herinnert u zich misschien dat ze lid was van de band van Van The Man of hier langskwam als lid van The Waterboys?), bassist David Hood, vaste waarde in Muscle Shoals, bongoman Phil Overhead en de ongemeen straffe McCrary Sisters als backingvocalistes. Die dames maken ook de dienst uit bij de Americana Music Honors & Awards, de instelling die Jim recent een Special Lifetime Achievement-onderscheiding toekende.

Op die manier is de cirkel helemaal rond, al blijft de boodschap die u moet onthouden deze: de nieuwe Jim Lauderdale is ronduit fantastisch !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Proper Records

video