TOM PAXTON - BOAT IN THE WATER

Méér dan zestig platen heeft folklegende inmiddels op zijn actief en als je toevallig zijn “Ramblin’ Boy” in huis hebt, omdat daar “What Did You Learn In School Today” en “Last Thing On My Mind” op staan, dan behoor je vandaag tot de groep der senioren. Die krijgen vermindering op treinen en in musea en ze hebben vaak ook de hele ontstaansgeschiedenis van de toenmalige folkscene van nabij kunnen meemaken.

De Tom Paxton die eind dit jaar 80 wordt, vertoefde in de vroege jaren ’60 van vorige eeuw geregeld in de clubs rond Greenwich Village, zijn songs werden al snel opgepikt door zowat iedere artiest uit die scene en vandaag, na ruim een halve eeuw, zijn veel van zijn nummers opgeklommen tot de status van het werk van Woody Guthrie en andere groten van de eerste folkgeneratie.

Dat de man -die overigens ook heel fijne boekjes en platen voor kinderen gemaakt heeft, net als Guthrie- vandaag nog altijd actief is en platen blijft maken, vind ik persoonlijk geweldig. Het bewijst op z’n minst dat er nog wel mensen te vinden zijn, die de protestsong niet ongenegen zijn en die hun ongenoegen over een aantal mistoestanden langs muzikale weg kunnen en willen ventileren, wat altijd beter is dan naar een of andere vorm van geweld terug te grijpen.

Een goeie twee jaar geleden konden we ons al vergewissen van de huidige toestand van Paxton, via de CD “Redemption Road” die er kwam na een crowdfundingcampagne en waarop een hele batterij grote namen, van Janis Ian tot John Prine, meezongen en -speelden. Dat was een prima plaat van een meneer die het “waardig ouder worden” op een heel fijne manier uitdroeg.

De nieuwe is veel eenvoudiger van opzet: heel vaak hoor je enkel gitaar, staande bas, banjo en mandoline om de stem van Paxton heen en nat als de backing vocals zijn die het werk van ouwe getrouwe Cathy Fink en Marcy Marxer, waarmee Paxton de jongste jaren geregeld toert. De plaat begint heel erg aarzelend met een niet meteen overtuigende titeltrack, maar vanaf “The Last Hobo” is er wel beterschap merkbaar. Paxton is een verteller geworden, al speelt onrecht en zijn aversie daarvoor ook nog altijd een rol.

De tracklisting van deze plaat omvat ook hernemingen van een aantal oudere songs en ik moet zeggen dat die remakes niet altijd even geslaagd zijn, al kan dat natuurlijk te maken hebben met mijn eigen verwachtingen en al blijven ze sowieso overeind. Van de nieuwere nummers slaan vooral “The Last Hobo” en “A Daughter in Denver” aan, naast het onmiskenbare hoogtepunt -voor mij toch- “Eleanor’s Song”.

Al met al is dit een waardige plaat van een ouder wordende man, die zeker zijn kundigheid als songschrijver nog niet kwijt is, maar die -en dat weet hij wellicht beter dan wie ook- zijn thema’s anders uitzoekt en benadert. Het beschouwende primeert tegenwoordig duidelijk op het bijtende en eigenlijk is dat maar goed ook. We hebben allemaal de mogelijkheid om Paxton in zijn vele gedaantes in huis te halen en deze, van de terugblikkende familieman, is er slechts één van. En die is net zo waardevol als alle andere person’s die hij ooit belichaamd heeft. Wat mij betreft, mag Paxton nog heel lang leven, zodat hij, ook qua levensduur, zijn “grote broer” Pete Seeger benadert.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Pax
distr.:V2

video