NIKKI LANE - HIGHWAY QUEEN

 

Ik zal maar met een bekentenis beginnen, lezer: de eerste plaat van Nikki Lane heb ik nooit gehoord. Nee, voor mij verliep de kennismaking die de heerlijke, door Dan Auerbach geproducete “All Or Nothin’” van drie jaar geleden. Mijn bespreking van die plaat sloot ik toen af met “dringend te ontdekken door heel veel mensen die van goeie songs, knappe stemmen, gedegen productie en functionele begeleiding houden. Overigens vind ik de hoesfoto vertederend mooi”.

We zijn dus drie jaar verder en de derde plaat is er. Deze keer in nauwe samenwerking met muzikale kompaan Jonathan Tyler en met de inbreng van een paar zwaargewichten als Ryan Ake en Kenny Vaughan. Tien nieuwe songs van eigen hand en een serieuze dosis autobiografische verwijzingen, dat lijkt mij, na de eerste vijf of zes beluisteringen van de plaat één van de belangrijkste vaststellingen die ik kan maken. De melodieën en de arrangementen zijn fijn en beantwoorden volledig aan de hoge verwachtingen, die de voorganger opriepen.

Nochtans: Nikki lijkt het wat moeilijk te hebben met Het Leven en dan vooral met De Man: iets vaker dan mij lief is, zet zij een grote mond op en klinken er dingen als “mij gaan ze niet nog eens pijn doen” of “niemand gaat mij beletten mijn doel te bereiken”. Dat wijst op ontgoocheling en verdriet, dat wijst op pijn, dat wijst op dingen, die je zelf liever niet wil meemaken, maar die wel inherent deel zijn van ons aller leven.Nu weet ik ook wel dat veel grote kunst uit pijn en verdriet geboren zijn, dat woede en verbittering vaan de bodem zijn waarin liedjes en poëzie het best gedijen, maar een beetje correcte dosering weze iedereen gegund…

Het begint al bij opener “700.000 Rednecks”, zijnde het aantal mensen dat je met je muziek moet bereikt hebben om de top te bereiken. Uitgangspunt van Nikki is “no, there ain’t no one that’s gonna make me stop”. OK, je kunt je publiek bekijken als iets dat werkelijk veroverd of overwonnen moet worden, maar of dat zo direct en drastisch verwoord moet worden? in de titelsong is het gelijkaardig: de hele tijd “on the road”, mijl na mijl in een eindeloze rit, maar maak je geen illusies: de “Highway Queen don’t need no King”. Heerlijk? Dat lijkt een beetje op heel hard roepen dat je niet bang bent, of fluiten in het donker.

Nochtans klinkt het een enkele keer ook anders, opgewekter, zoals in de rechttoe-rechtaan rocker, waarin “Viva Las Vegas” geroepen wordt en er dus toch een hint naar een King” geuit wordt of kwetsbaarder, zoals in “Companion” -voor mij de beste song van de plaat-, waarin de zangeres zich blijkbaar toch kan “geven” in een relatie. De gitaarriedel van dat nummer, in combinatie met het Ronettes-koortje, dat is gewoon onweerstaanbaar. De sfeer wordt echter ogenblikkelijk teruggeschroefd met “Big Mouth”, over de roddels in een klein stadje en hoe het voelt, als je zelf het voorwerp van die roddels bent.

Hoe je een lange-afstandsrelatie kan beleven en hoe weinig voldoening je daaraan overhoudt, dat is het thema van “Send The Sun”. “Muddy Waters” verwijst helemaal niet naar de bluesman van die naam, maar wel naar echte modderpoelen die, in dit geval, de plaats ingenomen hebben van de heldere rivier. Een mooie metafoor voor het leven dat niet verloopt zoals je gehoopt had en dat, in dit geval, tot de conclusie leidt “i’m donna shoot to Kill”.

Afsluiter “Forever Lasts Forever” verzoent me dan weer met de plaat: in regelrechte Lucinda-stijl en onder begeleiding van een heerlijk jankende lapsteel, snikt en hoopt Niks zowat gelijktijdig: uiteindelijk is Het Leven toch de moeite waard. Het was wel een beetje op het nippertje, me dunkt. Wellicht is deze plaat de logische stap, die Nikki moest zetten in haar carrière, en het is een heel mooie plaat geworden, maar ik maak me toch een beetje zorgen om haar: wie al te vaak en al te lang op het randje gaat lopen, struikelt vroeg of laat en wat dan de gevolgen zijn, dat wil je wellicht niet eens weten. Maar troost je, Nikki: uiteindelijk komt alles toch goed !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: New West
Distr.: PIAS

video