MOKOOMBA - LUYANDO

Iedereen die de wereldmuziek van dichtbij volgt, werd ruim vijf jaar geleden redelijk bruusk dooreengeschud, toen “Rising Tide” uitkwam. Dat was voor velen de eerste kennismaking met deze band uit Zimbabwe, die sindsdien haast onafgebroken toerde en daarbij ook meermaals onze contreien aandeed: Couleur Café, Polé Polé, de N9…overal kwamen, zagen en overwonnen ze.

Het voorbije jaar werd het echter wat stiller rond de band van Mathias Muzaza en nu weten we ook waarom: er is een opvolger voor die internationale doorbraakplaat. En wat voor één…ik denk dat je nu -de lente is nog niet eens begonnen- al rustig kunt beweren dat er dit jaar geen vijf indrukwekkender platen uit de wereldmuziek meer op ons af zullen komen.

Het verschil met het debuut is -zoals we een paar weken geleden in Brussel zelf konden vaststellen- nogal duidelijk: waar bij vroegere passages de rap, reggae en funk nogal dominant aanwezig waren en je dus kon zeggen dat de band nog naar een eigen smoel op zoel was, is het geweer met deze “Luyando” behoorlijk resoluut van schouder veranderd.

Op deze nieuwe plaat wordt voornamelijk akoestisch gemusiceerd en wordt er nog veel meer dan vroeger teruggegrepen naar de roots van de band. De volksmuziek van Zimbabwe, helaas nog altijd dat zwaar getroebleerde land, waar politici vooral het vak “corruptie” goed onthouden lijken te hebben, wordt meer en meer opgezocht en de nieuwe songs worden veel meer dan vroeger volledig uitgepuurd gebracht.

Gitarist Trustworth Samendé, die noch min, noch meer briljant is, speelt nu veel meer akoestisch en zanger Muzaza bewijst hier dat hij niet alleen de opzwepende en tot dansen uitnodigende nummers naar zijn hand kan zetten. Je hoeft bij voorbeeld maar naar “Mabemba” te luisteren, een bijzonder fraaie, rustige song, waarin de waarden van het Tonga-volk bezongen worden: hoe de gitaar en de stem(men) daar elkaar naar ongekende hoogten stuwen…wie daar geen kippenvel van krijgt, die heeft een huidprobleem, zeker weten. Of neem afsluiter “Nyaradzo”: je zou dit zo kunnen laten doorgaan voor een song van Ladysmith Black Mambazo en de vocale prestaties zijn navenant.

Die nieuwe benadering blijkt eigenlijk al van bij opener “Mokole”, waarin de pracht, macht en kracht van de waterval in Ndebele bezongen wordt: een prachtige gitaarlijn, aangevuld met een fraaie bas en heel ingehouden percussie, laten alle ruimte voor de stemmen en dat resulteert in een muzikale klap tegen je hersens, zeker als de fluit haar plaats komt opeisen.

Terug naar de wortels, dus. En dat betekent ook: de natuur bezingen en eventueel wijzen op de gevaren voor de jonge jager, als die een leeuw tegenkomt, zoals in “”Njawane”, het belang van de familie onderstrepen, de grote momenten van een mensenleven benadrukken, zoals in “Kumukanda”, dat op een Tonga initiatieritus gebaseerd is. De Tonga, het volk waartoe Mokoomba behoort, is een volk dat door de geschiedenis niet gespaard werd en dat in 1955 van de voorouderlijke gronden verdreven werd voor de bouw van de grote Karibadam. Die traumatische ervaring wordt bezongen in “Kambowa”, waarin je zou zweren dat je de grote Oliver Mtukudzi aan het werk hoort. Ik denk dat ik als jonge muzikant uit Zimbabwe, bezwaarlijk een groter compliment zou kunnen krijgen.

“Luyando” is een ronduit schitterende plaat van een band waar we gelukkig het laatste nog niet van gehoord hebben.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label : Out Here Records
Distr.: Xango

video