PARCOURS GAINSBOURG - RUDOLF HECKE

Dat Rudolph Hecke een Gainsbourgfan pur sang is, is een behoorlijk understatement: de man dweilt al een aantal jaren de culturele centra van het land af met een zaalshow, die hij ineen draaide in de nasleep van het verschijnen van “Gainsbourg”, nu vijf jaar geleden. Veel met het onderwerp bezig zijn, bracht hem kennelijk op het idee om een tweede boek aan de Franse Meester te wijden, zij het dat dit nieuwe boek geen tweede deel van de biografie van toen beoogde te worden. Over dat eerste deel kan je veel zeggen, maar het minste dat je ervan onthoudt, is da onvoorstelbare beslagenheid van Hecke in de materie: dit is niet zomaar door een auteur geschreven, nee, dit is een boek van een fan, die zijn passie met anderen wil delen en daarbij al eens te vaak fan wordt en te weinig observator blijft.

Het nieuw “Parcours Gainsbourg” beoogt de lezer mee te nemen op een soort uitgebreide stadstrip door voornamelijk Parijs en op zoek te gaan naar plaatsen waar Gainsbourg delen van zijn leven doorbracht. Of er misschien niet zozeer naar op zoek te gaan, maar er tenminste niet langer achteloos aan voorbij te lopen. Dat parcours -de rit was, zoals we allemaal weten, vrij hobbelig- wordt meticuleus uitgetekend en krijgt gaandeweg meer en meer de allures van een heuse bedevaart. Daarin zit hem de mindere kant van dit boek: al te vaak zitten er herhalingen in, al te vaak worden steeds weer dezelfde details opgevist en hergebruikt en al te vaak verglijdt daardoor de aandacht van het onderwerp -de artiest Gainsbourg- naar de afgeleide ervan: de provocateur, de Charlatan, de verkwister,de zuipschuit de gespeelde figuur, die we intussen ook wel kennen en die gemakshalve als “Gainsbarre” door het leven ging. Dat maakt het boek helaas flink onevenwichtig: te veel details, die kennelijk belangrijk zijn voor mensen die, zoals Hecke, fan zijn en elke stap die hun overleden idool gezet heeft, in kaart gebracht willen zien.

Gewone mensen als U en ik, die Gainsbourg als liedjesschrijver en tekstartiest hebben leren ap-preciëren, hebben vaak een wat duale houding tegenover hem: ik stel vast dat ik lang niet de enige ben, die de muzikant en vooral liedjesschrijver Gainsbourg erg sterk vond, maar die het verder behoorlijk moeilijk had met de strapatsen van de man, die, helaas voor hem, al te vaak om de ver-keerde redenen beroemd werd. Dat het boek erg veel ruimte besteedt aan al die “omgevende activiteiten” van Gainsbourg -waar hij at, met wie hij dronk, wie zijn bed deelde en wat hij tegen de muren van zijn appartement plakte…- mag dan voor de Gainsbourg-adepten -noem ze “freaks”, wat mij betreft- erg interessant klinken, het maakt van het boek wel een reisgids voor diegenen die al tot de Kerk-van-Gainsbourg behoren. Ik ben zo vrij er van uit te gaan, dat die, 26 jaar na ’s mans dood, al wel weten waar de Rue de Verneuil ligt en waar op Montparnasse ze zijn graf kunnen vinden.

Ik ben een beetje bang dat er met Gainsbourg iets aan het gebeuren is, dat ik ook met Jim Morrison zag gebeuren en dat met Bob Dylan dreigt te gebeuren: er is een niet onbelangrijke groep mensen, die zodanig in haar fan-zijn opgaat, dat ze geneigd zijn meteen alles wat van veraf of van dichtbij met hun idool te maken heeft, tot “belangwekkend” te verheffen. Waarmee ik dus niet gezegd wil hebben dat dit boek geen plaats verdient, integendeel. Maar ik wil er wel voor waarschuwen dat je, als gewone lezer, niets te weten zult komen over de artiest Gainsbourg, dat er echt toe doet.

Dit is dus een boek voor een klein nichepubliek, dat het absolute recht heeft zich nog meer te verdiepen in de ongemeen interessante figuur, die Gainsbourg geweest is. Anderen kunnen beter bij het vorige boek van Hecke blijven. Er moet mij wel nog iets van het hart: het boek wemelt van de spelfouten: -d of -t, -ei of ij…het doet er kennelijk allemaal niet zoveel toe. Als een concert niet kan doorgaan, moet de promotor het “aflassen” en een “pochette” of “borstzakdoekje” wordt, op geheel Vlaamse wijze een “stoeferke”…dat soort dingen devalueert het boek, net als de overdaad aan herhalingen. Ik hoorde Hecke de voorbije dagen over het boek praten op radio en TV en bedacht dat hij eigenlijk schrijft zoals hij praat. Dat zijn nochtans twee verschillende disciplines, zeker voor een schrijver. Ik ben dus maar half blij met dit boek, dat er zeker mag zijn, maar dat veel baat had gehad bij een strenge redacteur met een scherpe schaar.

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
Uitgeverij: EPO