LES AMAZONES D’AFRIQUE - RÉPUBLIQUE AMAZONE

Hooggespannen verwachtingen bij het uitkomen van deze debuutplaat: Les Amazones d’Afrique is namelijk een supergroep en niet eens zomaar een supergroep. Immers, zowel Angélique Kidjo als Nneka maken er deel van uit, naast Mariam Doumbia, van “Amadou & Mariam”, Rokia Kone Kandia Kouyaté en Mamani Keita, beide rijzende sterren in de Malinese muziekwereld van vandaag.

Onder leiding van de Ierse producer Liam Farrell, die we ook kennen van zijn werk met Mbongwana Star én als drummer van Les Rita Mitsouko, namen de dames een dozijn songs op, waar één dikke rode draad doorheen loopt: de dames springen in de bres voor vrouwen, die het slachtoffer zijn (geweest) van geweld. Zoals we weten, is geweld tegen vrouwen een veel te wijd verspreide kwaal in Afrika in het algemeen en West-Afrika in het bijzonder.

De regio kende de voorbije decennia talloze oorlogen, groot en klein, en helaas kun je alleen maar vaststellen dat de “dappere krijgers” zich, als uiting van hun moed, zowat systematisch aan vrouwen vergrijpen. Daarbij komt nog dat vrouwelijke muzikanten of zangeressen, een dubbele strijd moeten voeren om zichzelf te mogen zijn: de vrijheid om vrouw en zangeres moet kennelijk telkens opnieuw afgedwongen worden en de sterke dames van het collectief zijn dat flink beu. Deze plaat is zo’n beetje hun intentieverklaring en dus politiek geladen.

Dan loop je wel eens het risico dat er vervallen wordt in doordrammerig gezwets, waarbij de muziek uiteindelijk maar als excuus dient, maar in die val is deze groep alvast niet getrapt, integendeel. Mede doordat Farrell redelijk strak de vingers aan de knoppen houdt, klinkt de plaat verrassend homogeen: eerder klassieke Malinese Griotzang wordt naadloos aan Congotronics gekoppeld en de ritmes van Farrell kleuren de fraaie stemmen erg mooi in, zodat je een fijne, erg beluisterbare plaat krijgt, waarbij de enige opmerking -en ik ben hier erg voorzichtig- zou kunnen zijn, dat sommige nummers wat uitbundiger hadden mogen klinken.

Ik las namelijk een paar recensies van live concerten van de dames en steevast valt daarin de term “feestelijk” te noteren. Dat is op de plaat niet altijd even goed te horen, maar dat is uiteraard detailkritiek. Waar Zap Mama destijds het pad effende en Angélique Kidjo het verder uittekende, daar nemen deze Amazones de draad op en wie houdt van krachtige, expressieve vrouwenstemmen en hedendaagse ritmes uit een doosje, die zit hier gebeiteld, want deze plaat, dat is net geen uur van deze twee heerlijkheden bij elkaar.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

jabel: Real World Records
distr. PIAS

video