NEW STREET ADVENTURE - STUBBORN SONS

Ik mocht weer eens wat gaan studeren: ik wist immers totaal niks af van deze Londense band, die zo’n toen jaar geleden in Birmingham ontstond. De naam van de band verwijst trouwens naar eenstation in Birmingham, maar dit terzijde. Het vijftal wordt aangevoerd door zanger en gitarist Nick Corbin die, qua stemtimbre en accent flinke gelijkenissen vertoont met Paul Weller. In de loop der jaren maakten ze al een serieus aantal ep’s, maar op het volwaardige debuut was het wachten tot 2013, toen “No Hard Feelings” het licht zag. Lovende review kwamen van alle kanten en toen nam de band dus een soort vliegende start met veel optredens, wat personeelswissels en veel drukte tot gevolg. In zo’n omstandigheden wil het wel wat duren voor de moeilijke tweede plaat er komt, maar na vier jaar is ze er dus en ik kan het u meteen meegeven: ze is erg goed!

Tien songs staan erop en die worden gekenmerkt door een mild-ironische ondertoon, een scherp observatievermogen en geweldige melodieën, die funk- en soulinvloeden op de juiste manier naar hedendaagse vormen vertalen. Dat kun je al horen van bij opener “What’s So Good About Happiness”, een titel waar eigenlijk een vraagteken in ontbreekt en waarin Corbin tot de conclusie komt dat niemand ooit echt blij zal zijn, aangezien er kennelijk wel altijd iets is om over te zeuren. Je moet het maar doen: observeren wat er op socio-politiek vlak gaande is in het land van de Brexit , daarnaast vertellen hoe relaties verlopen, uitdrukken hoe alleen je je voelt… en dat verpakken in heel dansbare grooves. Dat is precies wat New Street Adventure doet: daarvoor hoef je bijvoorbeeld maar te luisteren naar “Hard Living (No Easy Way Out)” of “One and the Same”, “Rascal” of “If I Had You Back In My Life”.

Heel knap ineengedoken melodieën en fijntjes gearrangeerde, niet al te makkelijk in het oor liggende songs, waarvan de puzzelstukjes nochtans haarfijn in mekaar passen, dat is zowat de samenvatting. Waar ik erg vaak aan moest denken, is het vroege werk van Steely Dan. Ook daar had je vaak van die nummers, die meer dan een paar luisterbeurten nodig hadden om zich te laten doorgronden, maar die je, dertig jaar na datum nog wel vlekkeloos in je achterhoofd hebt zitten. Zoiets hoor ik dus ook bij deze nieuwe band -voor mij dan toch- en dat kom ik niet zo erg vaak tegen. Ik bedoel maar; ik ben niet zo erg vertrouwd met dit soort muziek, in de driehoek soul/funk/Acid Jazz, maar deze hier heeft de voorbije weken zo vaak een draaibeurt gekregen, dat deze “Stubborn Sons” intussen een vertrouwd geluid zijn gaan vormen en ik er mezelf op betrap dat ik de jongste dagen zowat iedereen die mijn pad kruist, mordicus met deze CD kennis wil laten maken. Ik denk dat dat een beetje symbolische betekenis heeft. Laten we ’t zo zeggen: deze muziek verdient airplay en zodra die er komt, volgt gegarandeerd het grotere publiek!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Acid Jazz
distr.: PIAS

video