GUY DAVIS & FABRIZIO POGGI – LAST TRAIN  (A Look Back at Brownie Mc Ghee & Sonny Terry)

 

Dat gelijkgezinden samen werken is al eeuwen een “vanzelfsprekendheid”. Dit geldt ook voor muzikanten als Guy Davis en Fabrizio Poggi, die hun gelijken vinden in het duo Sonny (Terry) en Brownie (McGhee).

Saunders Terrell (1911-1986) aka Sonny Terry, was een Amerikaans blues mondharmonica speler. Hij combineerde zijn blaastechniek met typische stemgeluiden. Op jonge leeftijd werd hij, als gevolg van diverse ongevallen, nagenoeg blind. Hij werkte met Blind Boy Fuller, en na diens dood met Brownie McGhee (1915-1996), waarmee hij tot in de jaren zeventig populariteit genoot.

Walter “Brownie” McGhee werd geboren in Knoxville, TN en werd als kind getroffen door polio. Als gevolg daarvan had hij problemen met lopen. Al als kind besteedde hij veel tijd aan muziek, en zong hij in het Golden Voices Gospel Quartet. Daarnaast leerde hij zichzelf gitaar spelen. Toen hij 22 was trok hij rond als muzikant en leerde hij (ook) Blind Boy Fuller kennen, wiens gitaarspel van grote invloed op hem was. Zo groot, dat McGhee na de dood van Fuller in 1941 diens naam overnam, en als Blind Boy Fuller II door het leven ging. In die tijd maakte McGhee diverse plaatopnames, maar het grotere succes kwam pas nadat hij in 1942 naar New York ging, waar hij met Sonny Terry ging samenwerken. Samen beleefden zij grote successen, die tot in de vroege jaren zeventig zouden voortduren. Toen de belangstelling voor folkmuziek in de jaren zestig opleefde waren Terry en McGhee geziene gasten bij concerten en festivals. Zij werkten samen met artiesten en producenten uit die tijd als Woody Guthrie, Lead Belly, Pete Seeger, Champion Jack Dupree, Blind Gary Davis, Mississippi John Hurt, Big Bill Broonzy en Moe Asch.

Guy Davis is een Amerikaanse muzikant en acteur. Hij is een van de belangrijkste ambassadeurs van de akoestische bluesmuziek. Hij is echter nooit de grote vernieuwer geweest. Zijn muziek situeert zich eerder in de traditionele blueshoek. Zijn passie voor het genre ontstond immers dankzij de verhalen van zijn grootouders over het leven in het rurale zuiden van de VS. Zijn voorliefde voor de pure, authentieke blues levert hem inmiddels heel wat bewonderaars op. Hij treedt regelmatig op aan de zijde van blues- en folklegendes zoals o.a. Dr John, Bonnie Raitt, Taj Mahal of Pete Seeger.

In 1978 debuteerde Davis met het album ‘Dreams About Life’ én als acteur in de soap “One Life to Live”. In 1991 kreeg Davis een rol in “Mule Bone”, een Broadway productie van Zora Neale Hurston & Langston Hughes. In deze film was ook Taj Mahal te zien/te horen. Twee jaar later kreeg Davis de titel rol in “Robert Johnson: Trick the Devil”, een film die de W.C. Handy "Keeping the Blues Alive" Award kreeg.

Davis’ album ‘Stomp Down the Rider’ [1994] werd gebruikt in zijn one-man show “In Bed with the Blues: The Adventures of Fishy Waters”. Een jaar later werkte hij samen met zijn ouders in “Two Hah Hahs and a Homeboy”, waarin origineel materiaal uit de Afrika-Amerikaanse folklore en geschiedenis verwerkt was. In dezelfde periode componeerde Davis ook de muziek voor de PBS series “The American Promise”. Zijn muziek voor de TV film “To Be a Man” won een Emmy. In het najaar van 1995 bracht Davis een live album ‘Stomp Down Rider’ uit. Zijn album ‘You Don't Know My Mind’ [1998] werd genomineerd voor twee W.C Handy Awards: Best Traditional Blues Album en Best Acoustic Blues Album. Davis zelf, als Best Acoustic Blues Artist.

In 2014 bracht hij samen met de Italiaanse mondharmonica-virtuoos Fabrizio Poggi het album ‘Juba Dance’ uit, wat hem meteen een nominatie opleverde voor ‘beste akoestische artiest’ en ‘beste akoestische plaat’ tijdens de 35ste Blues Music Awards.

Fabrizio Poggi is geboren in Noord Italië (Voghera, 1958). Hij is een veelzijdige getalenteerde zanger, mondharmonicaspeler (met een Hohner Player Award), wereldreiziger, musicoloog, schrijver van boeken over de geschiedenis van de blues muziek en van de harmonica in de muziek, journalist en een geweldig performer. Zijn inspiratie is voor hem blues en folk muziek: van de Delta blues rond de Mississippi, via de gospels en negro spirituals, naar de folk ballades in het Zuiden. Hij bracht in zijn carrière al achttien albums uit en trad op in de meest prestigieuze clubs en festivals in Europa en Amerika. Het is gemakkelijker om te noemen met wie hij nog niet optrad, want al de namen opnoemen met wie hij wel optrad of in de opnamestudio zat is onmogelijk. Enkelen samenwerkingen noemen, om een indruk te krijgen: Bob Dylan, Eric Bibb, Charlie Musselwhite, Otis Taylor, Little Feat, Blood Sweat & Tears, Robert Plant, Doug MacLeod, “Lil’” Ed & The Blues Imperials, Mitch Woods, Super Chikan… Heel veel namen van muzikanten, die later ook echte vrienden van Fabrizio zijn geworden.

In 1991 richtte hij de band “The Chicken Mambo” op. De kern van deze band was: Gianfranco “French” Scala (gitaar), Roberto Re (bas, backing vocals) en Stefano Bertoletti (drums).

Na een lange moeilijke periode met gezondheidsproblemen, bracht Fabrizio Poggi in 2008 het ‘spritual’ blues album ‘Mercy’ uit. Het is voor hem een poëtisch, therapeutisch en inspirerend album, uit dankbaarheid voor de nieuwe kansen die hij krijgt. Het album is genomineerd als “Best Italian Album Of The Year”. In 2010 volgt het album ‘Spirit & Freedom’. Ook aan dit album werkten opnieuw een reeks legendarische gasten mee. Ik noem ze (in alfabetische volgorde): Eric Bibb, Ponty Bone (van de “Joe Ely Band”), Guy Davis, Garth Hudson (van “The Band” / Bob Dylan), Flaco Jiminez, Augie Meyers, Charlie Musselwhite, “The Blind Boys Of Alabama”, Rob Paparozzi (van de originele “Blues Brothers Band” en “Blood Sweat & Tears”), Debbi Walton en ‘last but not least’ zijn vrouw Maud. Voor Poggi is dit album een overzicht van zijn muzikale carrière. Het album bevat nummers over de essentiële vrijheid, want zonder vrijheid bestaat er geen creativiteit. In 2010 werd het album ‘Spirit & Freedom’ een Grammy Award album en in 2012 bracht Fabrizio Poggi & Chicken Mambo een live CD met bonus DVD “Live In Texas” uit. Ondertussen kwam er al het achttiende album getiteld ‘Spaghetti Juke Joint’ [2014] uit, waaraan Fabrizio Poggi meewerkte uitgebracht. Het is opnieuw een album met zijn “historische” (wat aangepaste) “Chicken Mambo” band. Poggi stond niet alleen in de studio, want hij kreeg het bezoek van slide specialist Sonny Landreth, Ronnie Earl en Bob Margolin. Met dit album wil Poggi een hulde brengen aan de Italianen die rond 1800 naar de Mississippi vertrokken, om in de plantages katoen te gaan plukken, om zo hun dromen te kunnen nastreven. Een legende vertelt, dat er een Italiaanse immigrant was, die ergens in de velden, in de Mississippi Delta een juke joint opende…  

Van Davis & Poggi kennen we ‘Juba Dance’ [2013] al. Recent verscheen ‘Sonny & Brownie’s Last Train’ (A look back at Brownie McGhee & Sonny Terry).

“Sonny And Brownie’s Last Train” opent als eerste van twaalf nummers het album. Het is het enige nieuwe nummer. Het nummer, het was een idee van Poggi, werd spontaan opgenomen tijdens de opnames in de Orlando Music Studio in Milaan. Het is een expleciete ode aan de twee blues legendes Sonny & Brownie. In de nummers doet Davis de zang en speelt hij gitaar. Enkel in de opener speelt hij samen met Poggi op harmonica en, in “Shortnin’ Bread” hoor je Davis alleen op harmonica, terwijl Poggi de kick/bas drum voor zich neemt.

“Louise, Louise” (een nummer van Big Bill Broonzy en Robert Pete Williams) en Sonny Terry’s “Hooray, Hooray These Women Is Killing Me” zijn typische nummers uit het Sonny & Brownie repertoire. Davis en Poggi kozen voor  deze nummers, omdat ze vaak op de set list van hun legendes stonden. Beide muzikanten voelen goed de essentie van de nummers én van elkaar aan, waardoor de songs alsnog een eigen en hedendaags cachet krijgen. Na de éérste traditional “Shortnin’ Bread” volgt er een Big Joe Williams’ song “Baby Please Don’t Go Back To New Orleans” en “Take This Hammer”, een Leadbelly nummer. Leadbelly was een van de artiesten die vaak met Sonny en Brownie samen werkte. St. Louis Jimmy Oden’s “Goin’ Down Slow” en Elizabeth Cotten’s “Freight Train” volgen hierna en gaan Brownie’s “Evil Hearted Me” en Josh White’s “Step It Up And Go” vooraf. De Sonny Terry en Ruth & Brownie McGhee original “Walk On” en de populaire Leadbelly standard “Midnight Special” sluiten de track list af.

‘Sonny & Brownie’s Last Train’ is een uitstekende selectie uit het Sonny Terry & Brownie McGhee repertoire. Ben je fan van deze harmonica “masters”, dan moet je het nieuwe album van Guy Davis & Fabrizzio Poggi zeker in huis halen. Je haalt dan meteen ook Sonny & Brownie live in je woonkamer, die je wegwijs maken tussen al hun favorieten. In 2015 zagen we Davis & Poggi nog optreden in Geel, dit vraagt naar méér!

Check voor meer info én/of alle tourdata de website van de artiesten!

Eric Schuurmans

 

 

Album track list:
01.”Sonny and Brownie’s Last Train” [Guy Davis] – 02.”Louise, Louise” [Robert Pete Williams, Big Bill Broonzy] – 03.”Hooray, Hooray These Woman Is Killing Me” [Sonny Terry] – 04.”Shortnin’ Bread” [traditional] – 05.”Baby Please Don’t Go Back To New Orleans” [Big Joe Williams] – 06.”Take This Hammer” [traditional] – 07.”Goin’ Down Slow” [Jimmy Oden] – 08.”Freight Train” [Elizabeth Cotten] – 09.”Evil Hearted Me” [Brownie McGhee] – 10.”Step It Up and Go” [traditional] – 11.”Walk On” [Ruth & Brownie McGhee, Sonny Terry] – 12.”Midnight Special” [traditional]– Music/Lyrics by as [noted] ℗ 2017 – Produced by: Fabrizio Poggi & Thom Wolke

Album Line-up:
Guy Davis: vocals, harmonica (1R,4), guitar, foot stomp (6,8)
Fabrizzio Poggi: harmonica (all tracks, except 4), kick drum (4)

Discography Guy Davis:
Solo:
Kokomo Kidd [2015] | The Adventures of Fishy Waters [2012] | Sweetheart Like You [2009] | Guy Davis On Air [2007] | Down At The Sea [2007] | Skunkmello [2006] | Legacy [2004] | Chocolate to the Bone [2003] | Give in Kind [2002] | Butt Naked Free [2000] | You Don't Know My Mind [1998] | Call Down the Thunder [1996] | Stomp Down Rider [1995] | Guy Davis - Live, 1993 [1993] | Beat Street [1984] | Dreams About Life [1978]
With Fabrizio Poggi:
Sonny & Brownie’s Last Train [2017] | Juba Dance [2013]

Discography Fabrizio Poggi:
Solo:
Harpway 61 [2012] | Armonisiana [2003] | L'armonica A Bocca: Il Violino Dei Poveri [2003]
Chicken Mambo:
Under The Southern Sky [1995] | Mississippi Moon [1993]
Fabrizio Poggi & Chicken Mambo:
Spaghetti Juke Joint [2014] | Spirit Of Mercy, A Collection [2013] | Live In Texas [2011] | Spirit & Freedom [2010] | Mercy [2008] | Still Alive! [2006] | Songs For Angelina [2001] | Nuther World [1999] | Heroes & Friends [1997]
Turututela:
La Storia Si Canta [2006] | Canzoni Popolari [2002]
With Con Francesco Garolfi:
The Breath Of Soul [2006]
With Guy Davis:
Sonny & Brownie’s Last Train [2017] | Juba Dance [2013]

Artiest info
Website  
 

Label: M.C. Records

video