STEVE COLEMAN’S NATAL ECLIPSE - MORPHOGENESIS

Altsaxofonist / Componist Steve Coleman is al meer dan 30 jaar bezig met het vernieuwen en veranderen van zijn muzikale concept. “Morhogenesis” is de opvolger van zijn meesterwerk “Synovial Joints” uit 2015, van de 21 muzikanten op dat album zijn er hier 9 van overgebleven. Ook de combinatie van instrumentatie uit de klassieke muziek en die uit de jazz bleef gehandhaafd, een belangrijke rol is hier weggelegd voor violiste Kristin Lee en klarinettist Rane Moore. De rest van de bezetting bestaat uit : Jonathan Finlayson (tpt), Maria Grand (ts), Jen Shyu (vcl), Matt Mitchell (pno), Greg Chudzik (bs), Neeraj Mehta (perc.) en natuurlijk Steve Coleman (as). Morphogenesis is het proces dat ervoor zorgt dat een organisme zijn uiteindelijke vorm ontwikkelt en dat betekent hier de organische ontwikkeling van zowel de muziek als die van de uitvoerende musici. Opvallend is de afwezigheid van een drummer, hetgeen des te meer opvalt omdat het ritme altijd een belangrijke rol speelde in de muziek van Coleman en diverse drumcoryfeeën de revue passeerden in zijn bands zoals Marvin “Smitty” Smith, Jeff “Tain” Watts en Marcus Gilmore. Het spel van de klassieke percussionist Neeraj Mehta, niet eens aanwezig in alle nummers, kun je nauwelijks de rol van slagwerker toedichten, hij zorgt voor de nodige franjes.

De muziek beweegt zich in concentrische cirkels, zoals een steen in het water zorgt voor een steeds verder uitdijende rimpeling. De meerdere lagen vloeien tezamen waarbij ook de woordloze zang van Jen Shyu samen met het vioolspel van Kristin Lee een sterke en beklijvende rol spelen; een ander duo met een eigen melodie wordt gevormd door Coleman op alt en Finlayson op trompet. De ritmische rol van de drums wordt hier vooral bepaald door de messcherpe baslijnen van Chudzik en in mindere mate door pianist Mitchell. De klankkleur van de grote verscheidenheid aan instrumenten bepalen in hoge mate het totale geluidsbeeld, van diffuus tot grote helderheid, zich bewegend op het randgebied tussen jazz en klassiek. Het muzikale middelpunt van deze cd wordt gevormd door de compositie “Morphing”, ontstaan uit een impulsieve improvisatie groeide de melodie en de baslijn langzaam maar zeker uit tot de definitieve versie, niet alleen het langste nummer maar ook een uitgelezen staalkaart van de manier waarop de nummers zijn ontstaan en hoe ze zich ontwikkelen. De nummers “Inside Game”, “Pull Counter”, “Roll Under and Angles”, “Shoulder Roll”en “Dancing and Jabbing” zijn allemaal muzikale interpretaties van bewegingen uit de pugilistiek. Gemakkelijk in het oor liggende muziek met fraaie melodieën moet men hier niet verwachten, de muziek is opgebouwd uit vele lagen die zich met elkaar verweven, soms in harmonie en dan weer in contrapunt, maar dat maakt de muziek van Steve Coleman daarom ook altijd zo boeiend. Coleman is altijd al een beetje afwijkend geweest in het jazzwereldje, dat begon al met M-Base één van zijn eerste projecten, het staat voor Basic Erray of Structured Extemporizations. In simpel Nederlands, muziek is een middel om zijn ervaringen uit te dragen waarbij de elementen van improvisatie en structuur de basis vormen. Inmiddels grote namen als saxofonist Greg Osby en zangeres Cassandra Wilson behoorden indertijd ook tot de vaste kern van het M-Base Collective. Cassandra was ook al actief met Coleman in zijn Five Elements in de jaren ’80.

Deze cd is zonder meer een absolute aanrader, de kenners van Steve Coleman’s werk hoef ik daarvan niet te overtuigen, maar anderen misschien wel, daarom bij deze !

Jan van Leersum.

Artiest info
Website  
 

Label : PI rec.
Distr. : New Arts Int.