RAHUL MUKERJI - MA DE RE SHA

Ik zal allicht een beetje geslapen hebben tijdens de les, maar de naam Rahul Mukerji was voor mij totaal nieuw en dus moest ik, in het kader van deze recensie, flink wat op zoek op het wereldwijde web, om daar te ontdekken dat Rahul in India geboren is, maar in de States resideert, meer bepaald in Maryland en dat hij er een goeie tien jaar over deed om deze debuutplaat in te blikken. Dat werd dus een periode van schaven en vijlen, van prutsen en priegelen tot elke noot juist zat, maar het resultaat is dan ook nergens minder dan verbluffend.

Wie mijn schrijfsels wel eens vaker leest, weet ongetwijfeld dat ik weliswaar een man van veel muziekjes ben, maar evengoed dat er een paar genres zijn, waar ik totaal geen voeling mee heb. Wel: prog rock is zo’n genre en toch kan ik alleen in superlatieven over deze plaat schrijven. Hoe dat komt? Ik weet het niet, maar ik weet wel wat ik hoor: vanaf opener “Exit 13” hoor je meteen dat je hier te maken hebt met een gitarist die zijn instrument tot in de puntjes beheerst. Hij speelt erg filmische stukken muziek -de plaat is volledig instrumentaal- en put daarbij graag uit het werk van de grote voorbeelden: Di Meola, McLaughlin zijn namen die al meteen voor je geestesoog opdoemen, maar wanneer het iets harder gaat, denk je net zo goed Satriani of Vaï, ook stuk voor stuk kerels die niet meteen “mijn” muziek maken, maar waarvan ik nooit ofte nimmer zal ontkennen dat ze fantastische muzikanten zijn. Mukerji voeg twee dingen toe aan wat hij cadeau kreeg van de hierboven genoemde voorbeelden: af en toe wat electronica en vooral een snuif Indische percussie op gezette tijden, maken van een track als “Sinner” een genot om naar te luisteren.

De plaat bevat 15 tracks, maar twee van de laatste drie zijn leeg en de laatste laat een kleuterstemmetje horen, dat “Ma De Re Sha” schreeuwt. Dat blijkt de stem van het dochtertje van een vriendin van Rahul te zijn: het kind had die kreet tot haar handelsmerk gemaakt en debiteerde hem bij alle mogelijke gelegenheden en zo gaat dat dan. Herhaling wérkt -herinner u onze eigen “Sjamayee” van de geweldige Remo Perrotti- en dat geldt zeker ook voor deze CD: naarmate je de plaat vaker beluistert, komt de herkenning en leer je -jaja, zelfs ondergetekende- echt genieten van de gitaarkunsten van Mukerji, die op bas wordt bijgestaan door de Spaanse bassist Rubio, ook al zo’n wonderkind, en op percussie door Bruce Ng.

Beide gasten spelen op nogal doorslaggevende wijze hun rol en tillen de toch al indrukwekkende composities -je merkt aan alles dat hier lang aan gewerkt is- naar een nog hoger niveau, zodat je deze debuutplaat nu al kunt inschrijven op het lijstje “ontdekkingen van 2017”.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video