HENRY THREADGILL ENSEMBLE DOUBLE UP - OLD LOCKS AND IRREGULAR VERBS

Saxofonist/componist Henry Threadgill (1944) is hier niet instrumentaal te horen, hij is de man achter de muziek, niet alleen verantwoordelijk voor de composities maar ook voor de klankkleur en de bezetting. Deze 4-delige suite werd voor het eerst uitgevoerd op het Winter Jazz Fest in New York januari 2014. Het gaat hier om een eerbetoon aan zijn vriend en collega Lawrence D. “Butch” Morris, kornettist en componist die in 2013 overleed. Morris ontwikkelde een methode om groepsimprovisaties te sturen die bekend werd onder de naam “conduction”. Threadgill beweegt zich in hetzelfde vaarwater, net zoals in het werk van Morris is er ook op “Old Locks” veel ruimte voor avontuurlijke solo’s.

Ook in zijn vorige groepen maakte Threadgill vaak gebruik van een onorthodoxe bezetting (Henry Threadgill sextet en later sextett, Very Very Circus en Zooid b.v.) veelal met een dubbele invulling, maar ook met instrumenten als tuba, french horn en cello. Zo ook hier, een combinatie van de nieuwe klavierleeuw Jason Moran en het Cubaanse talent David Virelles op piano (voor het eerst sinds 20 jaar dat Threadgill de piano gebruikt !) . Twee altsaxofoons in de handen van Curtis MacDonald en Roman Filiu, drummer Graig Weinrib en twee overblijvers van zijn vorige groep Zooid, cellist Christopher Hoffman en Joe Davila op de tuba. Het album is opgebouwd uit 4 stukken die tezamen een soort van suite vormen, de namen zijn eenvoudigweg Part One, Part Two, Part Three en Part Four.

Threadgill’s signatuur is duidelijk aanwezig in de muzikale opbouw, voldoende ruimte voor solo’s, ensemblegedeeltes en veel overlappingen maar nergens wordt het “vol” gespeeld zoals het helaas veelal het geval is bij de nieuwe jazzhelden. Henry is al jarenlang één van de meest vooraanstaande leiders en componisten in de moderne jazz, hij is een echte vernieuwer die altijd weet te verassen, niet alleen met zijn spraakmakende keuze van instrumentatie maar ook door de steeds wisselende invalshoeken die hij kiest voor zijn projecten. De hedendaagse gecomponeerde muziek speelt een belangrijke rol in zijn muziek zonder dat hij de roots van de jazz uit het oog verliest. Dat is ook op deze cd goed te horen, de invloed van de muziek uit de geboorteplaats van de jazz New Orleans is duidelijk aanwezig, o.a. door de belangrijke rol die de tuba speelt.

Threadgill en Morris waren vrienden en collega’s gedurende meer dan 40 jaar, ze vochten beiden in Vietnam, speelden in David Murray’s Octet, behoorden tot de AACM etc. Henry beschrijft zijn eerbetoon als “An emotion, a thought, a feeling that I remained in my memory of Butch”. De eerste drie delen van deze suite zijn grotendeels gecomponeerd en gearrangeerd, het vierde deel is een complete ander verhaal. Dit is een requiem in de ware zin van het woord, een persoonlijk diep gemeend en ontroerend stuk dat met zijn mineurakkoorden doet denken aan de marching bands in New Orleans op weg naar de begrafenis.

Threadgill wilde altijd al een groep hebben waarin hij niet speelde opdat hij zich voor 100% kan richten op het componeren en vormgeven van de muziek, hij slaat hiermee weer een nieuwe weg in , in een toch al rijk gevulde carrière. Het blijft merkwaardig dat muzikanten van zijn niveau zoveel minder aandacht krijgen dan onbetekenende schertsfiguren die worden geafficheerd in “jazztijdschriften” als nieuwe helden. Dit is een bijzonder fijne cd die bij herhaalde beluistering steeds weer nieuwe verassingen in petto heeft, absolute aanrader.

Jan van Leersum.

 


Artiest info
Website  
 

Label : PI rec.
Distr. : New Art Int.

video