JUSTIN TOWNES EARLE - KIDS IN THE STREET

Justin Townes Earle, zoon van alternatieve country-ster en producer Steve Earle, groeide op in Nashville, het Mekka van de country. Justin haalt zijn inspiratie uit zijn directe omgeving en mengt daarbij hedendaagse Americana met southern soul. In 2009 won hij een American Music Award in de categorie Beste Nieuwkomer en in 2011 opnieuw in de categorie Song of the Year met het nummer "Harlem River Blues". In 2008 debuteerde Earle met "The Good Life". Zijn eerdere werken worden vooral gekenmerkt door de rauwe emotionele toon die voortkwam uit drugsgebruik en stukgelopen relaties. Maar nu op zijn 35ste kan hij zichzelf inmiddels ook een veteraan in het vak noemen, met inmiddels zeven cd’s onder de riem.

Met zijn vorige albums "Single Mothers" (2014) en "Absent Fathers" (2015) lijkt Justin de stabiliteit in zijn leven terug gevonden te hebben, en heeft zijn muziek een meer gepolijste en ingetogen toon gekregen. Vooral "Single Mothers" is een ode aan volwassenheid, nostalgie en gelukzaligheid met slechts de ouderwetse speellengte van een half uurtje. Ondanks het innige karakter van deze plaat is het uiteindelijk vooral een veelzijdige en hoopvolle plaat geworden. "Absent Fathers" is misschien iets minder sterk als zijn voorganger, allicht daar de scherpe randjes die zijn eerdere werk soms zo hartverscheurend mooi maakten aardig gladgeschuurd zijn. Zijn talent voor onvervalste americana laat zich daar echter niet door afremmen, maar toch hoopten we dat Justin Townes Earle voor deze opvolger anders zou uit de hoek komen.

En ja hoor, na het redelijk ingetogen tweeluik "Single Mothers" en "Absent Fathers", tapt Justin Townes Earle nu op zijn nieuwe album "Kids In The Street" uit een uitbundiger vaatje. Een cd waarvan de 12 tracks afgemeten en onweerstaanbaar fris zijn, zo eentje die je zonder problemen op repeat kan zetten. Met dezelfde bondigheid schreef Justin Townes Earle een reeks veelal onder de vier minuten tellende liedjes. Geen kans op verveling, maar lang genoeg om de boodschap duidelijk te maken en te doen verlangen naar meer. Gehanteerde stijlen als country, soul, rootsrock, en zelfs een beetje invloeden uit New Orleans, houden het geheel ook nog eens afwisselend. Het gemak waarmee hij zijn albums maakt lijkt misschien zelfs een beetje te groot. Toch is Justin een boeiend songschrijver, die weet waar hij het vandaan moet halen en krijgt in de uitvoering daarbij de hulp van een stel ervaren, maar niet bepaald ongeïnspireerd klinkende musici, waaronder (pedal steel) gitarist Paul Niehaus, die al vele jaren een vaste waarde is in Earle's band. "Kids In The Street" werd tevens een beetje ingekleurd door een leuke reeks gastmusici , zoals producer Mike Mogis die hier allerlei gitaren hanteert.

Al is het songschrijven hem met de paplepel ingegoten, presteert hij het keer op keer een twaalftal fraaie liedjes te schrijven met een duidelijke kop en staart. Toch gaat het bijna ogenschijnlijk gemak waarmee hij ze lijkt te schrijven niet vervelen en pakt het dan ook slim aan zijn albums kort te houden, zodat je na het luisteren het schijfje graag weer aanzet. De lekker gedreven opener "Champagne Corolla", het rockende "Maybe A Moment", de cajun en New Orleans getinte boogie "15-25" en het meer jazzy "What’s Going Wrong" zijn enkel typerend voor dit zinstrelend meesterwerkje. Het album klinkt gewoon naturel, divers en warm qua productie. Met de liedjes op "Kids In The Street" bewijst Justin Townes Earle zich maar weer eens een begenadigt songschrijver, zoals het ontroerende "What’s She’s Crying For" en het in dezelfde sfeer hangende "Faded Valentine" benadrukken.

 


Artiest info
Website  
 

label: New West Records / PIAS

video