PADDY NASH - GATE FEVER

 

Ik zou niet weten, lezer, of u ooit al gehoord hebt van deze songwriter uit de Noord-Ierse Derry-regio, die hier aan komt waaien met zijn tweede soloplaat. Zelf heb ik, vanwege een meer dan gemiddeld ontwikkelde afwijking terzake, alleen de kerst-ep in huis, die hij met zijn band The Happy Enchiladas een paar jaar geleden maakte, maar die was wel voldoende om ’s mans naam ergens in mijn geheugen op te slaan en dus niet helemaal uit de lucht te moeten vallen, bij het bekijken en beluisteren van deze nieuwe plaat, die Paddy een heel eind in de dolkrichting stuurt.

In het begeleidende briefje schrijft hij, dat hij enkele songs wilde schrijven over de dingen die hem kwaad maken, die hem doen (wan)hopen, de mensen en de tijden, die hij mist, enfin: de wereld zoals hij hem vandaag beleeft. Dat doet hij dus in tien songs, die helemaal in de traditie van de hedendaagse Engelse folk ingebed zijn en dus als vehikel gebruikt worden om een verhaal te vertellen. Engelsen en Ieren zijn geboren verhalenvertellers en Paddy Nash heeft er alles van: de verhalen worden vaak als overpeinzingen verpakt, niet in een rock-kleedje gestopt, maar eerder mijmerend wordt ingegaan op situaties, gegevens…waarvan ik slechts kan vermoeden dat ze een flinke dosis autobiografisch gehalte in zich dragen.

Neem nu de mooie opener “Conoi”, waarin de zanger hardop reflecteert over een jonge zanger, die in de plaatselijke pub optreedt en hem, de gevestigde waarde, om goed raad vraagt. Hij kan hem slechts zeggen” wees beleefd, word niet ongelukkig als je afgewezen wordt en geloof vooral niet in hypes”. Een soort: vaderlijke, wereldwijze raad voor de aankomende generaties dus, mooi gezongen en verpakt in een eenvoudige, bijna dromerige melodie. Bijna hetzelfde recept wordt gehanteerd in de titelsong, waarin Paddy een beetje gelaten en berustend terugblikt op zijn leven, op situaties die hij niet kon voorkomen, beslissingen die hij misschien beter niet genoeg had. De jacht van het Leven, de verwarring, die bezit neemt van mensen…daar handelt “Thomas The Troll” over, terwijl de manier waarop we omspringen met de natuur het onderwerp is van “Meanwhile On The Golf Course”.

De topper van de plaat -vind ik toch- is “ Sink Like Stones”, een prachtnummer over de manier waarop het tussen mensen, ondanks alle goede wil, toch mis kan gaan: Paddy beheerst de kunst van het formuleren tot in de details en dat demonstreert hij de hele plaat lang. Echt vrolijk word je niet van deze plaat, maar dat ze overloopt van schoonheid, daar kan geen twijfel over bestaan, al zou je bij momenten ook wel een muzikaal weerhaakje willen horen. Ik weet niet of u iets opschiet met het predikaat “pijnlijk mooi”, maar dat is momenteel het beste dat ik kan bedenken bij deze plaat van een kerel waarvan ik vooral hoop dat u ‘m heel binnenkort mag ontdekken: er zou een tourneetje aankomen, later dit jaar en, zodra we daar meer over weten, leest u dat allicht in deze kolommen.

(Dani Heyvaert)

 

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: PADDY NASH
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 


Artiest info
Website  
 

video