JENNIFER CUTTING’S OCEAN ORCHESTRA - WAVES

Het mag voor sommigen dan “passé” heten en hen terugvoeren naar een jeugd waar ze niet meer aan herinnerd willen worden, toch kan je er niet omheen dat de oerfolk, de Keltische variant, al decennia lang stevig op zijn benen blijft staan en er als geen ander (sub)genre in slaagt zichzelf keer op keer weer uit te vinden. Eén van de exponenten van die nieuwe golf is zeker Jennifer Cutting. Deze dame van Amerikaanse nationaliteit maar van Iers-Engelse afkomst, bracht een flink deel van haar leven in Engeland door en kreeg daar met de paplepel de muziek geserveerd, die de hare zou worden en waar ze nu al een paar tientallen jaren keihard aan werkt: als lerares, als musicologe, als orkestleidster, als frontvrouw van The New St. George en nu dus, sedert drie platen, van The Ocean Orchestra.

Deze “Waves” is, zoals gezegd, de derde plaat van dit orkest, al is het tegelijk ook de heropleving van het zogenoemde “lost album” van The New St. George, waar overigens een paar leden van de huidige Orchestra ook al deel van uitmaakten. Keltische folk, zei ik. Dat betekent jigs en reels, dat betekent accordeon, fluit en doedelzak, dat betekent ook sterke liederen over zeemannen en geliefden en nog veel meer: het is een eeuwenoude muziekvorm, die ontstond op de eilanden hier niet zover vandaan, maar, door ondermeer de gigantische emigraties van die eilandbewoners, sinds lange tijd over de hele wereld uitgezworen is.

De muziek van The Ocean Orchestra is diep in die traditie geworteld en tegelijk heeft ze ook impulsen meegekregen uit de folkrock die we gewoonlijk associëren met Steeleye Span of Fairport Convention en met een beweging die heel vaak soundtracks aanleverde voor films, zoals we vroeger ook The Chieftains wel eens wisten maken. De opnametijd voor deze plaat is over drie decennia uitgespreid: sommige nummers werden al in de jaren ’90 opgenomen, de jongste nummers dateren van de voorbije zomer. Het ene deel werd opgenomen in een oude stenen kerk in Engeland, het andere deel gewoon in de studio in Virginia en dat is meteen het fijnste en het meest bizarre aan deze plaat: als je ’t niet wist, je zou niet eens horen dat er verschillende ensembles aan het werk zijn en dat de opnames zoveel in leeftijd verschillen.Dat brengt met zich dat je hier een heel traditioneel klinkende folkplaat krijgt, waarin moderniteit en traditie vlekkeloos hand in hand lopen en waarin de aandachtige luisteraar net zo goed echo’s van de jaren ’60-pop zal horen, als Bollywoodklanken of klassieke Southern Rock. Dat is dus de tweede sterke kant van de plaat: grenzen bestaan niet voor deze band. Tenzij dan om ze op te schuiven of er vrolijk overheen te dartelen.

Een gevarieerd aanbod aan songs en dansen staat op het menu, gaande van overpeinzingen over de nietigheid van de mens en de mystieke kant van de kwantumfysica (“Waves” dat de plaat opent) tot bedenkingen over hoe we met ingrijpende veranderingen zoals ziekte kunnen omgaan (“Leaves of Autumn”, geschreven voor een bevriende zangeres, die Parkinson leek te hebben) of hoe je je kunt gedragen in het aanschijn van het Grote Vaarwel, genaamd de dood (“Steady as You Go”). Eigen composities van Cutting worden afgewisseld met bewerkingen van stevige traditionals als “One April Morning”, “Wheel of Fortune” of “Rocking The Baby” en een plejade aan gastmuzikanten maakt haar opwachting: ik vemeld slechts Clive Gregson en Pete Kennedy, maar er kwam nog meer knap volk langs om deze superheerlijke hedendaagse folkplaat op te nemen en ze aan de wereld kenbaar te maken.

Hier eindigt mijn lofzang: vanaf nu is het aan U. Er is, technisch gesproken, geen enkel probleem om dit plaatje via het www op te sporen. Minstens kunt u het her en der gaan beluisteren. Zodra u dat gedaan heeft, komt u maar eens terug om mij te vertellen hoezeer ik gelijk had. Dit is namelijk een prachtplaat voor al wie de Keltische folk genegen is.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video