ORDINARY ELEPHANT - BEFORE I GO

Let wel, lezer, het bovenstaande labeltje heb ik niet zelf uitgevonden: het is de term die Ordinary Elephant zelf gebruikt om de muziek te omschrijven, die je bij hen te horen krijgt. “Hen”, dat zijn in dit geval het echtpaar Peter d’Amore en Crystal Dario-d’Amore, twee jonge mensen die een jaar of drie geleden heel sterk debuteerden met “Dusty Words & Cardboard Boxes”, een plaat waarvan ik vermoed dat ze in niet al te veel Europese platenkasten staat, maar waar ik toevallig wel aan geraakte, nadat ik ergens gelezen had dat Jack Saunders in de producersstoel had gezeten en -vooral- dat Eleanor Whitmore erop meespeelde. Deze “Before I Go” is dus de opvolger daarvan en ik moet zeggen dat wat drie jaar geleden gold als een beloftevol debuut, vandaag is uitgegroeid tot een pure, rijpe plaat, waarop we een duo horen dat niet alleen elkaar graag ziet, maar elkaar ook muzikaal beter maakt. Het koppel heeft schijnbaar geen vaste verblijfplaats: ze reizen aldoor in een woonwagen, samen met hun vier honden en ze stoppen, daar waar het leven hen uitnodigt.

Eén van die stops hadden ze vorig jaar, toen ze in Santa Fé, New Mexico, de studio indoken met de in mijn ogen onvolprezen Jono Manson, wiens meest recente plaat “The Slight Variations” veel meer aandacht verdient dan ze tot nu toe krijgt. Maar dit terzijde…Jono Manson dus: hij haalde Jason Crisby, John Gagan en Sharon Gilchrist aan boord en samen zetten ze zich een weekje aan het werk om de nieuwe songs van Ordinary Elephant uit te werken, te arrangeren en op te nemen. De CD zat de voorbije twee weken non stop in de stereo van mijn auto en ik ben nogal wat uren onderweg geweest, zodat ik nu mag zeggen dat ik de plaat zo’n twintig keer van voor naar achter gehoord heb en dat op zich zou al genoeg moeten zeggen. Ik krijg namelijk wel eens vaker dingen ter recensie toegeschoven en een flink aantal ervan haalt bij lange na dat aantal draaibeurten niet.

In de kleine lettertjes van het hoesje wordt Darrell Scott bedankt voor wat hij het koppel geleerd heeft tijdens een workshop songschrijven. Dat zegt iets over hoe het tweetal in het leven staat; ze zijn veel mensen dankbaar voor wat ze van hen gekregen hebben en deze plaat is hun manier om “merci” te zeggen. Het zegt ook hoe goed de workshop geweest moet zijn, want de songs van de plaat zijn werkelijk top. Dertien staan er op de plaat, allemaal duoproducten, en allemaal in hoofdzaak begeleid door de banjo van Peter en de gitaar van Crystal. Ze zingen ook haast altijd in duetvorm en dat levert een heel warme plaat op, waarop de grote thema’s van Het Leven bezongen worden. In opener “Best of You” gaat het erom dat je jezelf niet moet vergelijken met je leeftijdsgenoten of vrienden, want dat is “ a good way to het a bad start”. Familie komt aan bod in “Railroad Man”, dat handelt over de relatie tussen een overgrootmoeder en een vader. Het lieve walsje “Can I Count On You” mijmert dan weer over trouwen, kinderen krijgen, de angst en de onzekerheid die daarmee gepaard gaan. De boodschap van “Another Day” is dat je vaak het meeste hebt aan een bemoedigend woord van een vriend, wanneer je ’t niet meer ziet zitten.

U merkt het: dit is “folkmuziek” in haar zuiverste betekenis en dat wordt ook vertaald door de spaarzame instrumentatie van de songs: er is maar een lijntje viool, als dat lijntje ook echt iets bijdraagt, de piano wordt slechts ingezet om de song mee op te bouwen, als de song een opbouw nodig heeft. Dat leidt ons, alles bijeen, tot ruim drie kwartier muzikaal genot: dit is écht, dit is waar, dit geloof je. Als het duo zingt over de opa van Crystal en diens strijd tegen Alzheimer in “What He Saw”, dan voel je het mededogen en de empathie in wat het stel zingt.-, net zoals je hun blijdschap en dankbaarheid in “Thank You” kunt proeven. Dit is, met andere woorden, een pure, geloofwaardige folkplaat, waarop ook nog eens simpel en goed gezongen wordt en waarbij de eenvoud en de directheid steeds voorop staan.Daar doen we ’t voor en ik mag hopen dat dit stel eerlang eens afzakt naar Europa en meer bepaald naar onze Lage Landen. Waarom ik dat denk? Gewoon: ik was er destijds bij, toen Gillian Welch en David Rawlings voor het eerst hier waren en dat concert zindert na al die jaren nog altijd na. Ik heb zo’n stil vermoeden dat dit stel over afzienbare tijd in dezelfde liga gaat spelen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video