SKADEDYR - CULTUREN

Het getuigt alvast van een gezonde dosis zelfrelativering, als je je band “ongedierte” noemt en daarnaast op je website als “anarchistisch collectief” als omschrijft. Alleen al hierdoor had deze twaalfkoppige band -die nog meer instrumenten dan groepsleden telt- een serieuze streep voor bij ondergetekende.

Deze CD, hun tweede, laat een ensemble horen, dat moeiteloos van genre wisselt en dat het vermogen in zich draagt om elk instrument, of het nu een viool is, of een tuba of accordeon, volop tot zijn recht te laten komen. Tel daarbij op dat in nogal wat nummers de groove regelrecht uit New Orleans geïmporteerd lijkt te zijn, dat vreemde geluiden op organische wijze in een lange track als “Trålertrall” ingepast worden, waarna, wat zwaar experimenteel begon, zomaar, uit het niets, overgaat in het absolute hoogtepunt van de plaat, een drie minuten durend stukje waar menige brassband uit ons land stikjaloers zou op zijn…en je komt als vanzelf bij de conclusie, die je al bijna van bij het begin kunt formuleren. Dit is een bende muzikanten, die zich te pletter amuseert, die elkaar uitdaagt om elke conventie overboord te gooien, elke grens af te tasten en net daardoor een eindresultaat bereikt, dat ik in één woord als “indrukwekkend” moet omschrijven.

Het begint allemaal bij “Datavirus”, een funky, op piano en trombone drijvende, bezwerende track, die plotsklaps vervelt tot een Zappa-esk theatraal stukje klassiek met de viool in de hoofdrol. Ook het bijna elf minuten lange “Bie” is zo’n intrigerend stuk dat langzaam aan opengevouwen wordt vanuit een chaotische start, via een bijna-speelgoedpiano over een heel folkymarstempo dat me aan Penguin Café Orchestra deed denken en uiteindelijk culmineert in een fout lopende treurmars, die door de piano gekaapt wordt en tenslotte uitmondt in een eerst dreigende, heel donkere sequentie, waarbij ik allerlei filmbeelden zag passeren en er uiteindelijk toch weer sprankeltjes licht doorschemerden in een Oosters aandoend slotakkoord.

Het valt me eigenlijk nu pas op, na zes of zeven luisterbeurten, dat de CD in feite drie heel lange nummers omvat en twee hele korte, met de afsluitende titeltrack als “mooi gemiddelde” tussenin. Die afsluiter begint met gesproken tekst, slechts begeleid door wat subtiele percussie en enkele noten op tuba of sousafoon. De instrumenten komen dan één na één binnen gedwarreld, bouwen weer op en bereiden je voor op een groots finalemoment, dat ingeleid wordt door de spreekstem, die algauw naar de achtergrond verhuist en plaats ruimt voor woordeloos gezang. Daarna wordt de plaat zachtjes neergelegd: één na een verdwijnen de instrumenten  zoals ze gekomen waren en wat je als luisteraar dan opvalt, is de vaststelling dat het niet alleen “gedaan” is, maar ook “af”. Zoiets is voorbehouden voor echt goeie platen: die duren niet te lang en niet te kort en elke noot, die ze bevatten, is er op haar plaats. Zo’n pareltje is deze “Culturen”. De soundcloud link hiernaast kan u alvast een idee geven van wat u mag verwachten maar neemt u alvast van mij aan: Norway Rules !

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

Label: Hubro
Distr.: PIAS