JIMMY SCOTT - I GO BACK HOME, A STORY ABOUT HOPING AND DREAMING

 

Toen Jimmy Scott in 2014 stierf, ging er een soort schokgolf door de wereld van de jazz: met Jimmy verdween immers één van de laatste schakels van de ketting, die het heden met een (heel ver) verleden verbindt. Het is een beetje te vergelijken met wat wij hier zagen gebeuren, toen Toots Thielemans overleed, alleen was Toots tot zijn laatste dagen bekend gebleven, terwijl Jimmy Scott oud, ziek, rolstoelafhankelijk en grotendeels vergeten weg zat te kwijnen in Las Vegas. Klein van gestalte, maar bijzonder groot van stem was, hij, die man die bij velen onder ons pas bekend werd toen hij de definitieve versie van “Nothing Compares 2 U” van Prince opnam voor zijn “Holding Back The Years” uit 1998.

Jimmy Scott werd geboren in Cleveland, Ohio in 1925 en hij kreeg zijn epitheton “Little” van Lionel Hampton, in wiens band hij als zanger actief was aan het einde van de jaren ’40 van vorige eeuw. Hij was de favoriet van andere grote stemmen als Bille Holiday, Nancy Wilson, Dinah Washington, Frankie Valli en Ray Charles, die over hem zei dat Jimmy Scott de enige zanger was die hem tot tranen toe kon bewegen. Uit de mond van iemand als Ray, is dat een compliment dat nogal kan tellen. Om maar een klein voorbeeld te geven van ’s mans belang: hij zong bij de presidentiële inauguratie van Eisenhower in 1953 én op die van Bill Clinton in 1993.

De Duitse producer Ralf Kemper vond dat hij iets moest doen aan de dreigende vergetelheid waarin Jimmy riskeerde te verzeilen en hij vatte het plan op om een documentaire te maken rond de man. Het hoorde tot 2009 voor de centen er waren en voor alle nodige contacten gelegd waren en alle obstakels opgeruimd waren. Niet meteen het kleinste van die obstakels waas de -om het eufemistisch uit te drukken- wankele gezondheid van Jimmy zelf: toen Kempner hem voor het eerst ontmoette, spatte zijn droom zo goed als uiteen: Jimmy was simpelweg een wrak: compleet verzwakt, immobiel en met een stem, die maar een fractie van de kracht en het bereik meer had, van wat hem ooit bekend maakte.

Maar kijk, hij kwam er bovenop en de opnames konden toch plaatsvinden en daar mogen we vandaag erg blij om zijn, want Kemper slaagde erin een batterij grote namen naar de studio te halen voor wat een pracht van een duettenplaat zou worden en tegelijk soundtrack zou gaan wezen van de documentaire.

Enkele namen: Joey DeFrancesco is er op Hammond B3,Kenny Barron op piano, Peter Erskine op drums, Arturo Sandoval op trompet, James Moody op sax. Aan de vocale kant zijn er duetten met DeeDee Bridgewater, Joe Pesci, Oscar Castro Neves,Renée Olstead en Till Brönner, om slechts die te noemen. Dit gezelschap brengt een aantal standards, zoals “Motherless Child”, “Love Letters”, “Someone To Watch Over Me”, “For Once In My Life” en “Everybody’s Somebody’s Fool”, aangevuld met een paar songs die “Tribute To Jimmy Scott” als ondertitel meekregen.

Dat levert een uurtje muzikale en vocale pracht op, die verplichte luistervoer is, voor iedereen, die iets heeft met jazz en met Zangers met grote Z. De documentaire die zijn Belgische première kende op het Brussels Film Festival, waar ook Kemper aanwezig was en verder maar beperkt te bekijken was, wordt nog eens vertoond in Huis 23 van de AB op 5 mei 2017. Ik denk dat dit de term “aanbevolen” verdient. U bent gewaarschuwd !

(Dani Heyvaert)

 

 

SCREENING: I GO BACK HOME - LITTLE JIMMY SCOTT
Perhaps the most unjustly ignored American singer of the 20th century’
VR 05 MEI 2017 - AB Locatie: Huis 23 - BRUSSEL

 

 


Artiest info
Website  
 

label: Eden River Records
distr.: PIAS

video