LYDIA SYLVIA MARTIN - CHASING THE GHOST

Lydia Sylvia Martin is een tot nu toe al te onbekende naam hier bij ons, maar in haar thuisland wordt ze al enkele jaren tot de groten van de traditionele folk gerekend. “Traditioneel”, daarmee bedoel ik hier de folk uit de Appalachen, de in Ierse traditie gewortelde “muziek van het platteland”, die olt time string music verzoent of combineert met Ierse traditionals en waar de banjo, samen met de stem en de fiddle een hoofdrol in speelt.

Lydia is iemand, die de stijl meesterlijk beheerst: ze speelt een prima banjospel, heeft een stem die voor het werk gemaakt is en vooral: ze heeft oren aan haar hoofd, oren die haar helpen bij het uitkiezen van oude liederen die haar publiek, ver weg van nostalgie, maar middenin de liefde voor traditie, ee, hernieuwde kennismaking biedt met folkmuziekjes, die vaak al generaties lang meegaan. Lydia is afkomstig uit Maryland en je zou haar kunnen kennen van The Martin Family)band, waarin ze, samen met broer Claude en zus Emily de dienst uitmaakt. Deze CD, die haar solodebuut is -hoewel, solo een wat overdreven term blijkt te zijn-, werd al een drietal jaar geleden opgenomen met Dirk Powell in de producersstoel. Nu wordt-ie ook bij ons uitgebracht, in een andere verpakking en met, helaas, twee nummers minder dan de originele Amerikaanse versie, maar dat mag nauwelijks een minpunt heten.

Zoals ik al aangaf, specialiseert Lydia zich in het traditionele werk en dat mag des te duidelijker worden, wanneer we de songs snel overlopen; opener “Undone in Sorrow” komt uit het oeuvre van de grote OllaBelle Reed, “Dark Holler” leerde ze via Clarence “Tom” Ashley, “Liza Jane” staat al jaren op het repertoire van de Martin Family Band en krijgt hier een heel leuke, uptempo versie mee, met Dirk Powell op gitaar en fiddle. Nog fijner wordt het met “Jo Bones”, waarin broer Claude niet alleen de fidele bespeelt, maar tevens voor vocale inbreng zorgt, zoals je die alleen van broers en zussen kunt verwachten: stemmen die elkaar blindelings vinden en die elkaar uitdagen tot ze eens tukgespeelde song van een nieuwe adem voorzien. In “Strawberry Blues”, nog zo’n oudje, uit Arkansas deze keer, doet onze huisfavoriet Dom Flemons fraaie dingen op zijn “bones”, die mooi in duel gaan met de banjo. Het walsje “Lonesome Road Blues” laat de vocale kunsten van Dirk en Lydia voluit tot hun recht komen en “Cherry River Line”, uit West-Virginia laat horen waartoe mama Jeanene Martin zoal in staat is.

“Hillsville John Henry” is een verre voorloper van de “John Henry” die we allemaal kennen en in het bluesy “C and O Train” horen we zowaar Phil Wiggins meeblazen op zijn harmonica. Dat alles samen -ik vermeldde overigens niet alle songs- levert een heel fijne, pure, authentieke, hedendaagse dolkplaat op, die elke liefhebber van de folkgenres moet kunnen bevallen. Op Youtube circuleren enkele heel leuke filmpjes, waarin je Lydia kan zien schitteren op haar banjo, maar dat is slechts een deel van het verhaal: ze zingt ook prima en ze weet zich te omringen met mensen die haar nog beter maken. Zoiets kunnen we alleen maar toejuichen en wat ondergetekende betreft, is dit dus een plaat die heel veel aandacht verdient. Durft U?

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video