LILLY HIATT – TRINITY LANE

Lilly Hiatt bracht onlangs haar derde plaat "Trinity Lane" uit en zet met dit album een grote stap richting haar definitieve doorbraak. Op dit album ontworstelt ze zich van de muzikale erfenis van haar bekende vader John. Lilly kreeg de Amerikaanse rootsmuziek uiteraard met de paplepel ingegoten, maar was op haar eerste twee platen ook niet bang voor stevige rock, waardoor ze ergens tussen Lucinda Williams en Dinosaur Jr. terecht kwam. Op jonge leeftijd verloor ze haar moeder die zelfmoord pleegde en moest ze min of meer voor haar alcohol- en drugverslaafde vader zorgen. Gelukkig zijn zowel vader als dochter er relatief goed uitgekomen. Haar vader John boekte veel succes als zanger/muzikant en tekstschrijver en met haar nieuwe album "Trinity Lane" zet ook zij een grote stap in de richting van de eredivisie van de vrouwelijke singer-songwriters.

Zoals haar vader legt ook Lilly als liedjesschrijfster eenzelfde ambachtelijkheid aan de dag, net zoals haar onverbloemde teksten over getroebleerde relaties het menselijk tekort behelzen. Waar het door haar vaders gitarist Doug Lancio geproduceerde debuut "Let Down" uit 2012 nog klinkt als een reguliere rootsplaat, verraste ze drie jaar later met "Royal Blue" (2015), dat zich laat beluisteren als een soort van indierootsrock. Opgenomen onder leiding van Adam Landry, die eerder werkte met Deer Tick en Hollis Brown, verraadt dit bij vlagen curieuze album de invloed van de vergeten Liz Phair, een semi-legendarische band als The Breeders en soms zelfs The Cure. Opnieuw begeleid door haar eigen Dropped Ponies met de potig spelende sologitariste Beth Finney en de uitbundige steelgitarist Luke Schneider, blijft ze ondanks haar best wel fragiele zangstem moeiteloos overeind in de vrij robuuste nummers, die een zekere anachronistische eigenheid ontlenen aan de analoge synthesizerklanken.

Ook op "Trinity Lane" schuwt Lilly Hiatt het stevige gitaarwerk zeker niet en haalt ze ook in vocaal opzicht stevig uit. Lilly is voorzien van een krachtige stem en deze is door producer Michael Trent (Shovels & Rope) voorzien van een lekker vol geluid. Zij wordt hierbij begeleid door John Condit (leadgitaar), Robert Hudson (bas), Allen Jones (drums) en Trent zelf op allerlei instrumenten. Het album volgt op een zware periode waarin Lilly’s relatie stuk liep en ze de drank niet kon laten staan. In het titelnummer "Trinity Lane" neemt zij daar afstand van getuige haar tekst "I get bored, so I wanna get drunk. I know how that goes so I ain’t gonna touch it".  In de van woede overkokende ballad "Everything I Had" blijkt Lilly ook over een bijna Beth Hart-achtig bluesy stemgeluid te beschikken, het ademt werkelijk een wrange bitterheid uit.  Hiatt's moeder pleegde zelfmoord en de zangeres probeert het verlies en de gevolgen daarvan nog altijd te verwerken in bijvoorbeeld de gevoelige countryballade "Imposter". Vader vluchtte vooral in zijn werk, zo blijkt uit de wrange songtekst: "I know you spent all those years out on your tour bus, never took a lot of time to stop and think, about what would have happened to us". Eerlijke en harde woorden. Maar Hiatt sluit het lied vergevingsgezind af: "She's never coming back, I think we both know that. I count on you, I count on you". Dat de jonge Hiatt haar ervaringen en gevoelens laat spreken in haar muziek blijkt overduidelijk uit nummers als "Rotterdam" waar ze zingt over een verloren relatie in deze stad, en "The Night David Bowie Died", waar ze de dood van één van haar helden verwerkt.

Lilly Hiatt zoekt op "Trinity Lane" nog nadrukkelijker dan op haar vorige albums naar een eigen geluid, wat een opvallend veelzijdige plaat oplevert. Het is ondanks de hoorbare zoektocht een plaat die zich kan meten met die van vergelijkbare vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment, die er met Lilly Hiatt, zeker in vocaal opzicht, een serieuze concurrent bij hebben gekregen. Op dit nieuwe album laat de jonge Hiatt horen wat ze in huis heeft en is heel duidelijk dat ze een mindere periode in haar leven wil afsluiten, en dat levert daarmee een indrukwekkende plaat af. Southern rock met country & twang-invloeden in combinatie met de krachtige stem van Lilly. Deze plaat is dan ook aanzienlijk sterker dan haar vorige album, wat de conclusie rechtvaardigt dat we van deze dame nog heel veel gaan horen. Hiatt is al tijden uit de voetsporen van haar vader John getreden. Toch spelen haar jeugd en dus de relatie met haar pa een grote rol in haar muziek. Het siert Lilly Hiatt dan ook dat ze zich op andere paden begeeft dan haar vader, maar het talent voor het schrijven van geweldige songs wordt door de twee Hiatt’s absoluut gedeeld.

 

April 28, 2018  Groningen (NL) Rhythm & Blues Night
April 29, 2018  Brussel (B) Ancient Belgique
April 30, 2018  Amsterdam (NL) Paradiso
May    1, 2018  Nijmegen (NL) Merleyn

 

 

Artiest info
Website  
 

label: New West Records
distr.: PIAS

video