JOHNNY DOWD – TWINKLE, TWINKLE

De in Ithaca, New York wonende 69-jarige muzikant Johnny Dowd is altijd al een buitenbeentje geweest in de muziekwereld. Hoewel hij aan het alt.country-genre wordt toegeschreven, is zijn stijl altijd experimenteel gebleven en een mix van zwartgallige humor, donkere elementen en absurde songteksten. Zijn nummers worden vaak getypeerd door allerlei geluiden en regelrecht lawaai die zijn songs plots komen onderbreken. Dat je daarmee niet zo gemakkelijk in de hitparades zult belanden, zal hem wellicht geen enkele moer kunnen schelen.

Qua muziekgenre wordt het singer-songwriterwerk van Johnny Dowd in de vakpers vaak vergeleken met dat van artiesten als Captain Beefheart, Tom Waits, Frank Zappa en ook wel Nick Cave. Sinds 1998 heeft hij zijn songs gebundeld op vijftien albums die met wisselend succes door het grote publiek werden ontvangen. “Cemetery Shoes” uit 2004 en “Cruel Words” uit 2006 zijn de albums die als hoogtepunten in zijn carrière kunnen worden omschreven, maar ook het samen met singer-songwriter Anna Coogan opgenomen album “That’s Your Wife On The Back Of My Horse” uit 2015 kreeg destijds van mijn ‘Rootstime’-collega Yvo Zels een positieve recensie op deze pagina’s.

Eind 2016 verscheen zijn laatste album “Execute American Folklore” en begin volgend jaar zal daar een nieuwe plaat op volgen onder de titel “Twinkle, Twinkle”. Ook op deze twaalf nummers tellende schijf wordt er opnieuw veelvuldig geëxperimenteerd met allerlei obscure geluiden, geproduceerd door drumcomputers en distorsie van gitaarklanken.

Echt vlotjes beluisterbaar is ook deze nieuwe cd van Johnny Dowd dus niet te noemen. Het zou me zelfs niet verwonderen als een luisteraar al zou afhaken na het horen van de openingstrack “Execute American Folklore, Again” en de daaropvolgende excentrieke versie van het kinderliedje “Twinkle, Twinkle, Little Star”. “Going Down The Road Feeling Bad” en “Red River Valley” met hun repetitieve ritmes zijn misschien wel de best beluisterbare nummers op dit album, naast de experimentele coverversies van de drie traditionals “Tom Dooley”, “House Of The Rising Sun” en “Oh, My Darling, Clementine” aan het einde van deze plaat.

Collega Dani Heyvaert schreef in de recensie over zijn vorige plaat: ‘er zitten blues, funk- en country invloeden in, al wordt er in het merendeel van de nummers niet gezongen, maar worden de teksten voorgedragen, uitgespuwd, gerocheld, gedebiteerd op de tonen van ritmes en klanken, die de meesten onder ons nauwelijks als “muziek” zullen (h)erkennen’. We herhalen deze beschrijving hier omdat we het zelf gewoonweg niet beter kunnen omschrijven wat u eveneens van deze nieuwe plaat van Johnny Dowd kunt verwachten. Eind januari en begin februari 2018 kunt u desgewenst deze speciale Amerikaanse weirdo live aan het werk zien in meerdere Nederlandse concertzalen.

(valsam)

 

25.01.2018: Altstadt, Eindhoven, NL
26.01.2018: Grenswerk, Venlo, NL
27.01.2018: Paradiso, Amsterdam, NL
03.02.2018: Paradox, Tilburg, NL
07.02.2018: Patronaat, Haarlem, NL
08.02.2018: Het Paard, Den Haag, NL
09.02.2018: Worm, Rotterdam, NL
10.02.2018: Tivoli Vredenburg Club 9, Utrecht, NL
11.02.2018: Kloveniersdoelen, Middelburg, NL

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Mother Jinx Records