OSCAR PETERSON - LIVE AT THE CONCERTGEBOUW 1961

Deze cd behoort tot de serie Lost Recordings van het label Fondamenta, net zoals de overige tot nu toe verschenen albums, betreft het ook hier een live concert opgenomen in Nederland. Afgezien van het feit dat het hier gaat om onuitgebrachte opnamen, maakt ook de opmerkelijke geluidskwaliteit deze opnamen uniek, dat gebeurde middels het Phoenix mastering systeem die deze radio opnamen van de VARA een nieuw leven inblazen.

Oscar Peterson (1925-2007) behoeft nauwelijks een introductie, hij is niet alleen bekend bij jazzliefhebbers maar bij iedere muziekconsument. Deze markante Canadese pianist/componist had als voorbeeld pianisten als Teddy Wilson, Nat “King” Cole, James P.Johnson en natuurlijk Art Tatum. Peterson speelde 100 noten waar een andere pianist er misschien 10 gebruikt, maar hij gaf elk van die noten een eigen leven en daarmee een hele nieuwe dimensie aan de muziek, alleen zo als hij het kon. De grote doorbraak voor Peterson kwam toen hij ging werken voor de beroemde impresario en labeleigenaar Norman Granz, met name voor diens Verve label en als lid van het Jazz at the Philharmonic (JATP ) circuit, ook de opnamen uit het Concertgebouw zijn daar onderdeel van,het Oscar Peterson Trio verzorgde het gedeelte voor de pauze, daarna trad Ella Fitzgerald op met haar quartet, al eerder door mij besproken in Rootstime .

De stijl van Peterson is altijd hetzelfde gebleven, geworteld in swing en blues, de bop heeft weinig invloed uitgeoefend op zijn spel, laat staan de freejazz die volop aanwezig was in de 60’s. De trio vorm had hij vervolmaakt en gepolijst en met zijn twee partners in dit concert, Ray Brown op de bas en Ed Thigpen op drums, werkte hij al lang samen, niet alleen tijdens wereldwijde tournees, maar ook op een dozijn lp’s voor Verve . Gepokt en gemazeld waren ze dus tijdens dit optreden in het beroemde Concertgebouw, al in 1957 bracht Verve een lp uit getiteld Oscar Peterson Trio At The Concertgebouw maar die opnamen kwamen van concerten in Chicago en Los Angeles, gewoon ordinair misbruik maken van een beroemde naam dus. Het repertoire op deze echte Concertgebouw opnamen varieert van Broadway melodieën als “Softly as in a morning sunrise”, “Where do I go from here”, “Chicago”en “Politics and Poker”, een standard als “It ain’t necessarily so” uit de Gershwin opera “Porgy & Bess”, toch een afro-cuban bop thema, “Con Alma” van Dizzy Gillespie, bedwelmende ballads “I remember Clifford” van Benny Golson, tot natuurlijk een Ellington favoriet “Band Call”.Peterson en zijn helpers demonstreren hier hun “art of the trio”, gebaseerd op de homogeniteit van hun drie stemmen die spreken als één mond, geen van de muzikanten zoekt hier zijn eigen weg, dit als compleet contrast met het piano trio anno nu, waar ieder instrument zijn eigen rol speelt. Natuurlijk ligt het zwaartepunt bij het heldere en virtuoze spel van Peterson, zijn muziek is lyrisch zonder af te glijden naar sentimentaliteit, zijn touché klinkt zo gemakkelijk dat het spelplezier eraf druipt. Vroeger liep ik niet zo weg met Peterson als groot liefhebber van Monk, in alle opzichten zijn tegenpool, maar mede door zijn fantastische opnamen met Ben Webster is het tij gekeerd en ook deze opnamen zijn meer dan de moeite waard en vormen een welkome aanvulling of een prima introductie al naar gelang de aan- of afwezigheid van Peterson in uw platen/cd kast.

Jan van Leersum.

 


Artiest info
Website  
 

Label : Fondamenta
Distr. : New Art Int.

video