MONK PARKER - CROWN OF SPARROWS

Met een naam als deze, doe je mensen onwillekeurig aan jazz denken, maar bij deze Monk Parker -eigenlijk heet hij Mangham van z’n voornaam- is van jazz helemaal geen sprake, integendeel… De man heeft niet meteen de grootste faam bij muziekliefhebbers, maar daar zou met deze tweede soloplaat wel eens verandering kunnen in komen. Parker debuteerde als soloartiest pas twee jaar geleden, op z’n veertigste, al had hij er toen al wel een begin van een carrière opzitten als helft van het duo Parker & Lily en als lid van The Low Lows en wat meteen opvalt: zowel de Lily van toen, Lily Wolf, als de meeste leden van The Low Lows spelen mee op deze cd. Je kunt dus rustig veronderstellen dat deze Texaan, die een tijdje in New York verbleef, maar na een geestesziekte de heimat weer opzocht, rond zich een kringetje van bevriende en gelijkgestemde muzikanten verzameld heeft, waarmee hij zijn artistieke capaciteiten vorm kan geven.

De man is een heuse intellectueel, wat ik allerminst als een verwijt beschouw, integendeel: hij heeft drie hogere opleidingen gehad, in musicologie, poëzie en geschiedenis…een curriculum waar je alleen maar jaloers kunt op zijn… en dat kun je heel goed horen aan zijn beeldrijke teksten. In de drie jaar dat zijn revalidatie duurde, nam hij, met de hulp van ruim dertig muzikanten, letterlijk honderden uren muziek op, als deel van de therapie en daaruit werd twee jaar geleden het nogal indrukwekkende debuut “How The Spark Loves The Tinder” gedistilleerd. Lovende kritieken alom volgden en de naam was gelanceerd, met als gevolg veel optredens en aanzienlijke tournees.

Voor de nieuwe plaat werd opnieuw uit de opnames van toen geput en ik moet zeggen dat het resultaat nog beklijvende is dan die al hoogst interessante debuutplaat. Nochtans: erg lang is ze niet: 6 songs en 33 minuten muziek, da’s goed en wel een LP-hoeveelheid, maar van de eerste tot de laatste noot, maakt deze plaat indruk. Indruk, vanwege de machtige orchestraties, de bijzondere stem, de fraaie verwoordingen en, in haar geheel, omwille van de haast filmische David Lynch-landschappen, die ze oproept.

Lynch, dat staat voor een bijzonder soort sfeer: diep, donker, ironisch…maar wel altijd aantrekkelijk. Ik moest het meest denken aan wat M. Ward doet, of My Morning Jacket, twee artiesten die ik erg hoog heb zitten. Naar ik ergens las, zou “Gaudy Frame” geschreven zijn met Rooney Mara in het achterhoofd: tijdens een Europese tournee zag hij haar in allerlei films in de meest verscheidene steden in hotelkamers, maar ook kwam hij echte meisjes tegen, die op haar leken. Daaruit concludeerde hij dat hij misschien wel in een Rooney Mara-film meespeelde en schreef hij de wonderlijke zinnen: “How Could You Miss Me, Sitting here with this sale Girl and my clear-as-gin halo”… Dat noem ik grote poëzie, zie.

De sfeer die wordt opgeroepen, de hele plaat lang, door prachtige blazers, wenende steelgitaren, smachtende orgels is er een van heel diepe melancholie, die bij wijlen in bijna kakofonische taferelen eindigt, maar nergens aan de verkeerde kant van de lijn landt. U moest maar eens gaan luisteren naar “Night Market” of “Drowned Men”: ik verwed er mijn paard op, dat u, net als ik, onmiddellijk verkocht bent. Al weet ik niet zeker meer of ik wel een paard heb…Prachtplaat, punt, uit!

(Dani Heyvaert)

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: MONK PARKER
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

video

label: