BRADFORD LOOMIS - BRAVERY AND THE BELL

Het allereerste wat je opvalt, als je deze CD in handen krijgt en vervolgens, plichtsgetrouw als je bent, op zoek gaat naar bijkomende informatie over de maker ervan, is het contrast tussen de hoesfoto -waarop een onschuldig ogend jong meisje staat, uitnodigend achterom kijkend en met een lantaarn in de hand, aan de rand van wat een grotingang lijkt, of een heel donker woud, als wilde ze zeggen: “ga je mee?”- en de foto’s van Bradford, die je, zonder oneerbiedig te willen zijn, nog het beste kunt vergelijken met een grote beer met een wilde baard.

De plaat -z’n vierde, als ik dat goed bekeek- handelt, in zeven nummers, over het overwinnen van onze angst om bang te zijn, om onze zwakheden te erkennen. Dat is immers, althans volgens Bradford, een van de redenen, waar we zoveel kansen missen in het leven: het is pas als je je eigen kwetsbaarheid en die van je omgeving leert aanvaarden, dat je echt kunt beginnen te leven en dat je kunt beslissen de ander,, met zijn/haar tekortkomingen en beperkingen, toch graag te zien.

Best wel een thema dat wat zwaar op de hand klinkt, maar dat knap tot liedjes omgebouwd wordt en waartoe de stentor basstem van Bradford zich uitstekend leent. Die grote beer, waarvan je het gevoel hebt dat hij je met één grawl de kamer uit kan jagen, blikt ook erg zacht te kunnen frazelen en op de plaat weet hij dat knap gedoseerd af te wisselen. Nu eens Tot Waits, dan weer Ryan Adams, Eddie Vedder, John Hiatt of Ron Sexsmith, die vergelijkingen zou ik durven maken, als ik songs hoor als het smachtende “Though The Days Are Fleeting”, het gospelgetinte “In The Time of The Great Rememberance” of het hoopvolle “Across The Divide” hoor.

Bradford schreef alle songs zelf, zij het dat echtgenote Kimberly meeschreef aan opener “Wind and Woe” en kernstuk “The Swinging Bell” en Steven Solomon Miller -dat wordt een grote, neem het van mij aan- een helpende hand had in “Across The Divide”.

Bradford Loomis is een bijzonder man: scherpe observator, vervaarlijk ogende woudloper, maar immense, blanke pit aan de binnenkant. Denk ik toch. In elk geval: hij maakte een fijne plaat, die misschien niet tot “Hallelujah” oproept, maar ons wel vraagt om even naar onze eigen binnenkant te gaan kijken. U moet dit toch minstens één keen beluisteren, vind ik. Zelf zit ik inmiddels boven de tien draaibeurten en dat zou genoeg moeten zeggen….

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

Bandcamp

video