CAMERON GRAVES - PLANETARY PRINCE

Cameron Graves is lid van het West Coast Get Down Collective, maar is vooral bekend als pianist bij Kamasi Washington. Diens album The Epic werd door het leeuwendeel van de jazzscribenten de hemel in geprezen en eindigde in menig jaarlijstje bovenin, ik was het daar helemaal niet mee eens, veel te pretentieus, een overdaad aan muzikanten, misplaatste koren en violen, i.p.v. 3 had 1 cd ruimschoots volstaan.

Washington is ook op deze cd van Graves aanwezig, maar gelukkig zonder extatische uithalen en hier laat hij horen waartoe hij in staat is zonder al die tierelantijnen. De hoes van Planetary Prince voorspelt niet veel goeds, dezelfde zweverige afbeeldingen als op The Epic, ze verwijzen naar het boek Urantia, een spiritueel en filosofisch werk met een christelijke achtergrond, inspiratiebron voor Karl Heinz Stockhausen en ook muzikanten als Jimi Hendrix en Jerry Garcia hadden dit boek in hun bagage. Maar dit gezever speelt geen rol in de muziek, er zijn geen koren of gezang, het is puur instrumentaal. Graves heeft een klassieke muziekopleiding genoten en dat is goed te horen, tot zijn favoriete muziek behoort niet alleen Chopin, maar ook death-metal, hip-hop en prog. rock, voorwaar een bijzonder lijstje. Gelukkig zijn niet al deze invloeden hier te horen, wel zijn er referenties naar jazzrock, niet verwonderlijk vermits Cameron twee jaar toerde met de band van Stanley Clark. Jarrett, Corea en Hancock hebben hun sporen achtergelaten , duidelijk te horen in de verbazingwekkende pianistische pyrotechnieken die Cameron hier etaleert. Een echte klavierleeuw, hij overdonderd met zijn briljante techniek, af en toe is het bijna teveel van het goede, temeer omdat het allemaal nogal fors wordt aangezet. Maar gelukkig zijn er dan zijn medespelers die een remmende werking uitoefenen en het muzikale landschap verbreden. Behalve de al eerder genoemde Kamasi Washinton op tenorsax zijn dat Ronald Bruner Jr. op drums, Stephen “Thundercat” Bruner op el. Bas, Ryan Porter op trombone, alle drie ook te horen op The Epic, verder Philip Dizack op trompet en Hadrien Faraud op bas . Washington blaast hier de sterren van de hemel in puur Ayleriaanse stijl, genieten dus.

Dit is duidelijk weer een voorbeeld van de gespierde jazz van nu met invloeden van buiten de jazz, hier vooral klassiek en hip hop, een spetterende dynamiek, keihard slagwerk en een niet aflatende ritmiek van de piano, goed te horen in de percussieve pianosolo in “The Lucifer Rebellion”. Een uitermate knappe en boeiende cd met die restrictie dat Cameron wat meer pauzes inlast en niet alles “vol” speelt, maar het is en blijft een aanrader en een mooie staalkaart van een nieuwe lichting talenten uit de V.S.

Jan van Leersum.

 


Artiest info
Website  
 

Label : Mack Avenue
Distr. : New Arts Int.

video