-M- (Toumani & Sidiki Diabaté) - LAMOMALI

 

Geen idee of U -M- kent, maar als dat niet het geval is, dan wordt het hoog tijd dat u u hem alsnog léért kennen. Die man heet eigenlijk Mathieu Chédid, hij is de zoon van de onovertroffen Louis Chédid, wiens “Ver de Terre” en “Ainsi soit-il”-elpees eigenlijk in de kast van elke liefhebber van Frans chanson zouden moeten staan, naast zo’n dozijn van z’n andere platen. Oma Andrée Chédid van haar kant, was één van de meest toonaangevende dichteressen van de voorbije eeuw, zodat je kunt zeggen dat Mathieu zowel de gave van het woord, als die van de muziek, van huis uit meegekregen heeft. Meestal speelt Mathieu gitaar, maar hij is gewoon een multi-instrumentalist die de stiel op het podium leerde: hij speelde met NTM, met Trio,Gérald de Palmas, Guesch Patti, Brigitte Fontaine en Vanessa Paradis en nog een handvol anderen, zelfs aan het Eurovisiesongfestival nam hij ooit deel, in 1994.

Zijn eerste plaat onder eigen naam verscheen twintig jaar geleden, rond de tijd dat Mathieu geregeld optrad met cellist Vincent Ségal, die we vandaag in wereldmuziekmiddens vooral kennen van zijn samenwerkingen met Ballaké Sissoko, de Malinese griot en koraspeler, die, naar mijn gevoel de verbindende figuur is geweest in het tot stand komen van deze nieuwe plaat, waarvan de titel, maar dat had u allang door, een woordspeling is, waarin je zowel “anomalie” als “Mali” -i’âme au Mali”- terugvindt, twee begrippen, die centraal staat op de plaat. Die bevat een elftal nieuwe songs, die hij voor het grootste deel bij hem thuis opnam samen met Toumani en Sidiki Diabaté, dé griots bij uitstek, die eind 2015 in Parijs waren en niet meer dan twee namiddagen nodig hadden om in de homestudio van Mathieu de basistracks uit hun twee keer 21 snaren te toveren.

De verdere inkleuring en aankleding van de songs gebeurde dan weer met de hulp van allemaal bevriende muzikanten, zangers en zangeressen: Fatoumata Diawara is op de helft van de songs aanwezig en is haar schitterende vocale zelf. Het blinde koppel Amadou en Mariam, met wie Mathieu al een paar keer eerder samenwerkte, onder andere op hun “Welcome to Mali”-CD uit 2008, nemen “L’Ame du Mali” voor hun rekening, terwijl “Solidarité “een batterij gastoptredens herbergt: Chacha, Hiba Tawaji, Ibrahim Maalouf, Der Jorge, Youssou N’Dour, Santigold, Nekfeu en Sajay Khan…allemaal komen ze een paar lijnen meezingen. Op “Le Bonheur” nemen Guinées Kerfala Kanté en barokzanger Philippe Jaroussky de honneurs waar, terwijl “Mama” in handen is van Mamani Keita (zie de geweldige “Amazones d’Afrique”) en Moriba Diabate.

Dat levert een soort Afropop op, die inderdaad duidelijke wortels in Mali heeft en die vooral laat horen hoe geniaal Toumani en Sidiki Diabate kunnen samenspelen: elk nummer maken ze tot het hunne en ze zijn de perfecte uiting van wat muziek met mensen kan aanvangen. Ze overstijgen elke grens, laten zich niet van de wijs brengen door de angst die het Westen regeert en produceren schoonheid per strekkende meter. Ik ben een beetje jaloers op Mathieu: dit soort platen mogen maken, met dergelijke verzameling talent…het is weinigen gegeven. Let op: dit is niet de zeemzoete muziek die wel eens uit dergelijke ontmoetingen wil voortkomen, neen, dit klinkt bij momenten eerder bitterzoet, zij het toch voornamelijk optimistisch. O ja, papa Louis doet ook mee, op “Toi Moi” en dàt alleen al zou voldoende reden moeten zijn om deze heel fijne plaat in huis te halen.

Mathieu staat binnenkort op Couleur Café en ik las zopas dat “Lamomali” in Frankrijk de meest verkochte plaat is van de voorbije week. Da’s niet meer dan normaal, vind ik en u weet alvast wat u te doen staat: gaan kijken en gaan kopen!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: WAGRAM BANG / CINQ7
distr.: PIAS

video