SHARON SHANNON - SACRED EARTH

Sommige persblaadjes willen wel eens overdrijven.Ik begrijp dat volledig: je hebt een nieuw product te slijten en dan ga je zoeken naar aanknopingspunten, naar (vage) vergelijkingen om dat product aan de man te brengen. Zo las ik over de nieuwe CD van Sharon Shannon, dat zij de ambitie had om Paul Simon’s “Graceland” te herdoen en een soort cross-overplaat te maken waar de mensen na 25 jaar nog over zouden spreken. Om te beginnen denk ik, dat dit de allerlaatste van Sharon’s gedachten geweest is en daarenboven klopt de bewering ook niet met wat je kunt horen op deze ronduit fantastische nieuwe plaat van een dame, waar ondergetekende niet genoeg superlatieven voor kan bedenken.

Dat heeft allemaal zijn redenen: niet alleen is, volgens ondergetekende, Sharon Shannon het beste wat de Ierse muziek is overkomen sinds The Chieftains, daarenboven is deze vrouw ook onnoemelijk veelzijdig geweest in haar carrière: ooit leerden we haar kennen vanwege haar bijdragen aan “Room to Roam” van The Waterboys, waar ze toen zowel tin whistle als accordeon voor aanleverde en gedurende ruim anderhalf jaar mee op tournee trok. Ik herinner me maar al te goed de bezwete muren van onze AB, na afloop van het concert van The Waterboys in de late jaren ’80 van vorige eeuw, net zoals ik nog altijd onder de indruk ben van het titelloze debuut van Sharon uit 1991, nog altijd de best verkopende plaat met “traditional Irish Music” uit de geschiedenis en sindsdien is er geen plaat rond Ierse muziek meer geweest, waar niet minstens één track van haar op stond. Haar bijdrage aan Steve Earle’s “Galway Girl” uit “Transcendental Blues” uit 2000 is al even onvergetelijk als haar samenwerkingen met Jackson Browne, Kirsty MacColl, Sinéad O’Connos en John Prine. We hebben hier, met andere woorden te maken met een Absolute Grootheid. Punt!

Op haar nieuwe plaat gaat Sharon -en dat is bijna een evidentie, als je de ontwikkelingen in de wereldmuziek een beetje volgt, scheep met de geweldige Justin Adams. Een uitstap naar Afrika ligt voor de handen die krijgt dan ook vorm in samenwerkingen met Seckou Keita en Tamasheq, evengoed als de “echte” blues aangepakt wordt, met medewerking vanGreg Guy, de zoon van de grote Buddy Guy of de Australiër Hat Fitz. Net zo goed wordt country gezongen, middels Nathan Carter en krijgt Harlan Howard’s “He’ll Have To Go” een geweldige versie mee, via de stem van -zo denk ik toch- de grote Finbar Furey. Kent u “The Merry Widow” nog? Jawel, bij ons noemen we die “De Lustige Weduwe”, gecomponeerd door Franz Léhar”. Ook daarvan vind je een interpretatie op deze CD, Om maar te zeggen dat Sharon Shannon, nog maar eens, een geweldige plaat gemaakt heeft.

Ze waagde zich al aan de tango, ze deed folk, Americana en klassiek en nu is ze helemaal terug met haar eigen muziek. Ik stel voor dat we, vanaf nu, “Sharonmuziek” in het leven roepen. Dat is een mix van country, Ierse folk, blues, rock en klassiek en het is verdomd geweldig om naar te luisteren !

(Dani Heyvaert)

 

 

 

 

 


Artiest info
Website  
 

label: Mass Market Recordings

video