JOSHUA ABRAMS & NATURAL INFORMATION SOCIETY - SIMULTONALITY

In dit vak bots je heel af en toe nog eens op een verrassing, zelfs al draai je al enkele decennia mee. Dat komt natuurlijk omdat je niet alles muziek kunt kennen, die ooit ergens gemaakt wordt en omdat je je, bewust of onbewust, van sommige dingen afsluit.

Zo gebeurde het recent dat de straffe mannen van Xango Music een Cd in onze postbus lieten vallen, waarvan al meteen de knappe hoes opviel, naast het hier in huis intussen zeer geliefde logo van Glitterbeat Het blijkt zo te zijn, dat “tak:til” een sublabel is van Glitterbeat en ik geef toe dat ik, als ik het logo van dié gasten zie, hoe dan ook ga luisteren. En grondig. En dat is precies wat ik met deze CD gedaan heb, ook al omdat het nodig was, aangezien de muziek van Joshua Abrams mij voordien niet bekend was én omdat ze, hoe repetitief ook, niet meteen de meest toegankelijke is.

Bandleader Joshua Abrams -ooit lid van The Roots- bespeelt op deze plaat een hele resem instrumenten, zoals bas, harp, en allerlei klokjes en belletjes, maar zijn voornaamste inbreng speelt hij op de “Guimbri”, een driejarige Afrikaanse luit. De andere leden van de groep leveren dan weer bijdragen op allerlei percussie-instrumenten, maar ook harmonium -in handen van Lisa Alvarado, die ook die fraaie hoes ontwierp-, wurlitzer, piano, autoharp, saxofoon en elektrische gitaar.

Gewapend met dat instrumentarium maakte het zevental, dat eigenlijk net zo goed voor een deel uit andere muzikanten had kunnen bestaan, aangezien de Natural Information Society een los-vast geheel is, waarvan de delen al eens verwisseld worden, tijdens de tournee die ze een paar jaar geleden hadden door Canada en de States, gebruik van zowat elk vrij moment om geheel spontaan te beginnen improviseren op thema’s, ritmes, geluiden…die door Abrams aangeleverd werden.

Eén en ander werd nadien, in één take per song, opgenomen en het resultaat is dus deze CD, die vijf tracks bevat en op 43 minuten afklokt. Opener “Maroon Dune” speelt Abrams telkens weer dezelfde twee noten, eindeloos herhaald in telkens hetzelfde ritme. Daar omheen wervelen gitaar end drums en op die manier wordt een soort toestand van muzikale onthaasting gecreëerd, die je nodig blijk te hebben om deze plaat te kunnen smaken: je moet je hoofd leegmaken en voluit opgaan in de muziek, waarvan de opbouw, de herhaling, de tonaliteit, je heel ver weg voeren van de veters in je schoenen of de vaat op het aanrecht…

Nu eens is het ritme redelijk veeljarig en gejaagd, dan weer is het de herhaling op zich, die voor de vaart zorgt, of net voor het ontbreken ervan. Bij “Ophiuchus” wordt de sfeer erg dwingend gemaakt aan de hand van vele lagen gitaar, waar doorheen piano en percussie een heel stads aandoende, haast mechanisch klinkende geluidenlaag opbouwen. “St. Cloud” bestaat dan weer zo goed als compleet uit klingelende en klaterende klokjes en belletjes, terwijl de pièce de résistance, het dik 12 minuten durende Sideways Fall” eerder schuifelt en -daar moet u echt naar kijken- perfect samenvalt met de videoclip die erbij hoort. Track n° 5 heet, heel bijzonder “2128 1/2”, en is een heus jazznummer, gedragen door de nerveuze sax van Ari Brown.

Ik vind dit, na heel veelvuldig luisteren, een formidabele plaat, die een heuse groep laat horen en die bewijst dat repetitief alles behalve vervelend hoeft te zijn. Misschien is dit niet voor beginnersoren bestemd, maar de mix van electronica, Afrikaanse ritmes, klankentapijten, loops en riffs werkt bijzonder verfrissend. Ik zou toch maar eens proberen !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Eremite records / Glitterbeat
distr.: Xango

video