RODNEY CROWELL - CLOSE TIES

 

Begin 2013 maakte Rodney Crowell nog een verrassend sterkte duoplaat met Emmylou Harris, het album "Old Yellow Moon", dat een Grammy Award won. Dat Emmylou Harris ooit nog eens een duoplaat met Crowell zou opnemen was min of meer zeker. De twee kennen elkaar al een aantal decennia en hebben in deze periode vaak samengewerkt. Crowell scheef ooit de openingstrack voor het officiële solodebuut van Emmylou Harris ("Pieces Of The Sky" uit 1975), speelde in haar band en droeg ook na "Pieces Of The Sky" nog meerdere malen bij aan de platen van Emmylou Harris. Maar het is pas 1978 dat zijn eerste album "Ain't Living Long Like This" verscheen met kleine hits als "Elvira" en "A Fool Such as I". Crowell heeft zo'n vreemde stem, klinkt eigenlijk nergens naar. Het roept bij mij hetzelfde gevoel op als bij Neil Young: ergens vind je dat hij niet kan zingen, maar je blijft er naar luisteren. Hetzelfde gevoel had ik met Rodney’s vroege albums, "Diamonds and Dirt" (1988), "The Jewell of the South" (1995) ....maar daar kwam in het jaar 2001 verandering in met de release van "The Houston Kid". Op deze plaat springt vooral het nummer "Wandering Boy" er uit. Een song over aids in de homoscene van L.A. Twee broers groeien op in Houston. Een van de twee raakt verslaafd aan drugs en alcohol en loopt als homo aids op. De andere broer veracht diens levensstijl en de keuzes die zijn broer heeft gemaakt. Toch neemt hij uiteindelijk de broer in zijn huis op en verzorgt hem tot het einde. Haat, verachting, liefde en compassie in één song. Het nummer blijft vooral hangen door de lang uitgesponnen gitaarsolo's. Door bijna alle critici wordt deze plaat als het hoogtepunt van Rodney Crowell gezien. Waarschijnlijk klopt dit. Desalniettemin is zijn volgende plaat uit 2005 "The Outsider", ook niet verkeerd. Sterker. Op dit album staat een nummer dat vooral tekstueel een juweeltje is en voor velen als leidraad in hun leven zou kunnen gaan dienen. "Ignorance is The Enemy". Onwetendheid is de vijand. Een lied voor een tijd waarin te veel mensen zich laten leiden door hun gevoel, op zoek zijn naar sterke leiders en hunkeren naar een leven vol fun en plat consumeren. "Sex and Gasoline" (2008) was drie jaar later wederom een topplaat. Geproduceerd door Joe Henry en met een excellerende Jay Bellerose achter de drumkit krijgen we op deze plaat, songs over maatschappelijke onderwerpen, maar ook over minder 'verheven' zaken. Om hier ook een nummer te vermelden, vind ik persoonlijk "Closer To Heaven" omwille van zijn lyrics een zeer fraai nummer en deze plaat was dan ook de zoveelste prachtplaat op rij.

Nadat Rodney Crowell op zijn voorgaande albums koos voor samenwerkingen met Mary Karr (Kin - 2012) en Emmylou Harris, het reeds vernoemde "Old Yellow Moon" en "The Traveling Kind" uit 2015, verscheen het jaar voordien het album "Tarpaper Sky" (2014) weer gewoon op eigen benen. Crowell leek op zijn vorige platen vooral vast te houden aan het verleden, maar klinkt op deze Springsteen-achtige plaat opvallend gedreven en positief over de toekomst. De rauwe rootsrock domineert op "Tarpaper Sky", en geeft met zijn doorleefde stem in nummers als "The Long Journey Home", "Frankie Please" en"God I’m Missing You" ontzettend veel charme. Geslaagd is ook op dit album het fraaie eerbetoon aan zijn mentor Guy Clark in "The Flyboy And The Kid". De afgelopen jaren maakte Crowell dus een aantal uitstekende platen en ook het onlangs verschenen "Close Ties" is weer een plaat waarvoor hij zich zeker niet hoeft te schamen. Rodney Crowell is inmiddels 66 jaar oud en klinkt zo af en toe misschien wat versleten, maar op een of andere manier komt dit de kwaliteit van zijn muziek alleen maar ten goede. "Close Ties" is een pure en oprechte en persoonlijke plaat met songs zonder opsmuk, al is deze nieuwe plaat zijn meest bluesy album tot nu toe.

Op "Close Ties" staan twee samenwerkingen, "I’m Tied To Ya", een meeslepend duet met Sheryl Crow, en een met zijn ex-vrouw Rosanne Cash en John Paul White (The Civil Wars), in het intieme "It Ain't Over Yet", waarin Crowell zingt met een sentimentele maar nog steeds zuivere hoge stem, als hij vraagt of hij nog een tweede kans kan krijgen. Vooral de orkestraties op dit album zijn mooi. Opvallend hierbij is de rol van producer Jordan Lehning. Hij speelt op een aantal nummers mee, maar het meest opvallend is hoe hij de strijkers ingepast heeft in de muziek van Crowell. En daardoor zetten deze strijkers soms het sentiment wat extra aan, bijvoorbeeld in de tranentrekker "Forgive Me Annabelle", een kippenvellied over een stukgelopen relatie, maar opnieuw voelen we het meest voor de meer rockende nummers, zoals albumopener "East Houston blues", een akoestisch nummer, met een glansrol voor leadgitarist Tommy Emmanuel, zowat het best bewaarde muzikale geheim van Australië. Maar het zijn vooral de meer autobiografische songs die het hier doen op dit album, zoals "Life without Susanna" en de folky afsluiter "Nashville 1972", het is dus aan te raden deze cd te beluisteren met de teksten in de hand en vooral te kopen, want "Close Ties" is alweer een fraai album geworden met zijn meest persoonlijke verhalen. Wanneer Rodney Crowell platen blijft maken met een mix van deze persoonlijke teksten, ballads, rootsrock en hardcore country kan hij nog vele jaren mee.

 


Artiest info
Website  
 

Label: New West
distr.: PIAS

video