MICHAEL DE JONG - REQUIEM FOR THE LONELY

 

‘Requiem For The Lonely’ eist onverdeeld de aandacht op... Maar je krijgt er ontzettend veel voor terug...'

Het klinkt bijna als een epitaaf, maar Michael, intussen 71, doet zijn allerlaatste toer doorheen Nederland (waarbij het hem diep spijt dat er geen Belgisch luik aan is, al was hij hier altijd een graag geziene gast) en aansluitend daarbij ziet het ernaar uit dat ‘Requiem For The Lonely’ zijn laatste muzikale statement zal zijn, zoals de titel al aangeeft en zoals ook de hoestekening suggereert. Zijn hele bewogen bestaan was en is de illustratie van het adagium: ‘What doesn’t kill you, makes you stronger’, waarbij je ‘stronger’ mag begrijpen als ‘wijzer, rijker, beter en bewuster levend’. Muziek geraakte door zijn groeiende levenservaring steeds dieper verweven met zijn dagelijks bestaan, één weefsel, één textuur. ‘One Love’ zou hij zelf zeggen…

Na zijn eerste eigen plaat ‘All Night Long’, ontstaan in 1981 toen hij zelf nog de American dream naliep (producer Nick ‘The Greek’ Gravenites speelde o.a. nog met Janis Joplin), is Michael steeds persoonlijker geworden in zijn songteksten. Dat vond op het eind van het vorige millennium zijn ultieme expressie in een reeks platen waarop de songs bijna ondraaglijk open en eerlijke ontboezemingen zijn, momentopnamen van een getormenteerde ziel. We denken bij voorbeeld aan ‘The Waiting Game’, ‘Park Bench Serenade’, ‘Last Chance Romance’, ‘Imaginary Conversation’… Die komen stuk voor stuk neer op een muzikale openhartoperatie. Zo bekeken heeft Michael zonder verpinken gedaan wat Jimmy Reed hem bezwoer: ‘It ain’t how you sing the song boy, it’s how you live your life’.

Hoewel ze alle onderling een ander ‘tijdperk’ bestrijken, en vaak ook een andere muze als inspiratiebron hebben, en dus een enigszins andere geest ademen, sluiten die platen goed bij elkaar aan, zonder onderling verwisselbaar te zijn. Maar zijn songs lezen nu eenmaal als een dagboek en omdat ze geschreven zijn door diezelfde man met zijn typische hoekige take-no-prisoners bluesstijl en zijn rauwe maar expressieve zang is een ‘bespreking’ maken van ‘Requiem For The Lonely’ vanzelf ook een overzicht van quasi zijn hele oeuvre.

Het is bon ton om een artiest te vergelijken met voorgangers en collega’s, en invloeden te zoeken. Het is in geval van De Jong een overbodige oefening, niet omdat die er niet zijn, wel omdat het een overbodige oefening is bij iemand die de synthese al lang gemaakt heeft, en alleen nog zichzelf is. Of je nu van de man zijn muziek houdt of niet, die verregaande symbiose kan je hem niet ontnemen. Weinig artiesten bereiken dit niveau.

Zijn afkomst en zijn levensloop lezen als een trein. De details vindt u vanzelfsprekend op het net, maar in een notendop: Franse moeder, Friese vader, als vijfjarige naar de States, woelwater in zijn jeugd, zwerfkat zodra de muziek zijn leven inpalmt, de blues tot in New Orleans en Californië, gitarist bij de grote Jimmy Reed tot aan diens schielijke dood. Daarna is er de groeiende weerzin van het Amerikaanse ieder voor zich systeem en weerklinkt de roep van Europa steeds luider. Noordelijk Europa ploegt hij grondig om. In lijn met zijn achternaam, belandt hij uiteindelijk in Nederland. Ten slotte maakt hij van Dordrecht zijn thuisbasis.

Nog dit. Er zou een warning sticker moeten plakken op zijn cd’s: als jouw idee van de blues het beluisteren is van een artiest of band die de lekkere riffs aaneen breit en/of als muzikaal behang kan fungeren, blijf dan weg van Michael De Jong. Doe het hem en uzelf asjeblief niet aan. Als ‘achtergrond’ werkt het helemaal niet. Een cd als ‘Requiem For The Lonely’ eist onverdeeld de aandacht op. Tijd en moeite, dat wel, maar je krijgt er ontzettend veel voor terug.
De cd begint met de stamper ‘Look What You’ve Done’ en die reikt meteen het Leitmotiv van het album aan: de moeilijkheid om een relatie aan te gaan van een diepe, blijvende soort. De zoektocht naar liefde en genegenheid, het verlangen naar geborgenheid en blind vertrouwen blijkt een constant gevecht en lijkt eeuwig en altijd… onbereikbaar. ‘Won’t you listen to me’ luidt het aan het eind, in een vreemde mengeling van aandrang en wanhoop. Meteen daarop slaat Michael keihard toe. Ballad ‘On This River Of Time’ gaat door merg en been. Michaels zang deint op de wisselende golven van emotie. Het refrein pakt:‘…and the way you take me back to when country roads ran through the summer fields inside my mind, and I find myself so in love with you, carried away on this river of time’ Zo’n belijdenis schuiven we meteen bij de grote love songs van de laatste jaren. We moeten ons inhouden om niet op ‘repeat’ te duwen.

Maar nummer drie ‘I’d Like To Know’ blijkt al even beklijvend als de vorige song: ‘Did you think the pain would slowly fade away… I’d like to know’. Het lijkt wel of het volgende ‘In That Midnight Hour’ met de twee vorige een trilogie vormt. In de meeste songs staat één vaak wisselende begeleider Michael bij (er zijn ook twee solostukken en in één song zijn er twee) Die mensen leveren zeer goed werk: Willem van Dullemen vult fraai ‘In That Midnight Hour’ in met zijn elektrische gitaar. In het iets fellere ‘False Alarm’ zit er zelfs een sitar (Atlas Sitar Brown) ‘Keeping It Simple’ is muzikaal iets lichter (Michael brengt het solo) In zijn typische stijl vol meesterlijke oneliners reflecteert Michael in algemene termen over het leven. Mooi hoe hij Romeo & Juliet een cameo geeft in zijn uitgewerkte verhaal. De levensles? Die stata in d etitel: ‘After I’m dead and gone and the stories have all been told, just think of my music as chicken soup for your soul… And keep it simple’.

Heel ingetogen is ‘The Waiting (Nothing New Here)’ ‘Be careful what you wish for: you might get more than you bargained for’ zingt hij vanachter zijn ‘wall of fear’. Hoe ingehouden ook, Michaels songs zijn nooit vrijblijvend: ‘Don’t have any answers… I don’t ever have a clue’. So much voor pretentie en grootspraak. Dan treft opnieuw de melancholie van het begin van ‘Requiem For The Lonely’. Het kleinood heet ‘Almost Rain Today’. Knap werk op de lektrische gitaar door Bobby Flurieonderstreept de teneur: ‘Rolling thunder in the distance, dry lightning flashes in the sky read the words in her letter…. Almost rained today’. Gevoelige harten weten waaraan zich te verwachten. Het volgende is muzikaal wat lichter, leunt zelfs bij country aan, wat men ook van de klacht kan zeggen: ‘Ain’t Done Crying Over You’ zegt genoeg.

Het voorlaatste nummer is de enige cover van de cd en sluit, althans in Michaels interpretatie, wonderwel aan bij de sfeer van ‘Requiem…’ die ook het eerste deel van de titel gans waarmaakt. Songsmeden Even Stevens & Randy McGormickschreven dit ‘Crazy In Love’, dat Joe Cocker in 1984 opnam voor ‘Civilized Man’ en waarvan ook Kim Carnes, Conway Twitty en Kenny Rogers bekende versies hebben. Het is een mooie accolade aan een song, die een onmiskenbare magie bezit. Dat werd voorheen enigszins gemaskeerd door het commerciële impact. Kan de laatste plaat van Michael De Jong anders eindigen dan met een klassieke blues? En kon die anders heten dan ‘Michael’s Blues’? Het Leitmotiv keert weer in al zijn ruwheid: ‘Nobody can tell me why a good love goes bad’. Veel geloof in de mogelijkheid om een standvastige relatie op te bouwen heeft Michael niet meer. Gelukkig is er de muziek. Ondanks alles balsem voor de ziel. Op de hoes verlaat zijn geest (je ziet enkel de contouren) de geliefde plek om te reflecteren: een bank in het park onder de lantaarn. Het is een uitnodiging voor u om daar te gaan zitten.

Antoine Légat.

De cd is enkel verkrijgbaar bij concerten of op www.michaeldejong.com 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Dutch Uncle Music

video