MARCUS CORBETT - EVERY LITTLE SPIRIT

Het mag dan stilaan een huizenhoog cliché gaan heten, dat er geen echte genres zijn binnen de muziek en dat iedereen bij iedereen leentjebuur speelt, soms levert dat doorbreken van de grenzen ongemeen boeiende muziek op. Voor mij was de naam van Marcus Corbett onbekend, tot ik deze “Every Little Spirit” te beluisteren en beschrijven kreeg. Marcus blijkt zijn tijd te verdelen tussen Marlborough in het Verenigd Koninkrijk en Pune, in Maharashtra, India, waar hij zich, tijdens zijn veelvuldige verblijfsperiodes van de voorbije toen jaar, ernstig verdiept heeft in de klassieke muziek van het noorden van India. Zoals dat dan gaat bij echt creatieve mensen, beginnen ze deeltjes van de muziek, die ze op hun reizen tegenkomen, beetje bij beetje in hun “eigen” traditie te integreren.

Corbett gaat echter nog een stapje verder dan dat “pootjebaden”: zijn haast traditionele folk, gebaseerd op stem en akoestische gitaar, wordt letterlijk samengeweven met de Indische zang en instrumentatie, zodat je één nieuwe soort muziek krijgt, waarin beide componenten weliswaar nog aanwezig zijn, maar je bij momenten aardig verrast kunt worden, als de Indiase stem een Engelse dolklijn blijf te zingen en de Engelse gitaar een Indisch patroon uittekent.

Medeplichtig aan de werkzaamheden zijn de tabla’s van nu eens Nitin Gaikwad, dan weer Sharanappa Guttaragi, de bansuri (fluit) van Milind Date en de violen van Anjali Singde-Rao en Sanjay Upadhye. Een oppervlakkige luisteraar zou aan wellness-muziek kunnen denken, als hij niet echt actief gaat luisteren, maar wie dat wel doet, hoort 8 lange nummers, die samen net onder het uur blijven en dis heel mooie miniaturen uittekenen. Alhoewel, “miniaturen” is misschien wat ongelukkig geformuleerd: twee van de nummers zijn flink te lang om onder die noemer te kunnen vallen: “Loving Kind”, dat in twee delen wordt opgesplitsts, overschrijdt de 20 minuten en “Sitting On a Cloud” bereikt de 17 minuten maar net niet, zodat je in die gevallen rustig van “suites” kunt spreken.

Ergens las ik een mooi citaat van Marcus, waar hij zegt dat je met één viool een tekening kan maken, maar dat twee violen cinema maken, met alle risico’s vandien. Het is precies het omgaan met die risico’s, dat van deze moeilijke plaat een heel knap exemplaar maakt. Je moet echt willen luisteren, door de vorm heen om tot bij de echte inhoud te komen en dan ontdek je de wonderlijkste momenten.
Zoiets kan ik moeilijk anders omschrijven dan met de term “muzikale pracht”, zij het dat de muziek zich niet leent tot begeleiding bij het autorijden en dat ze veel en veel te veeleisend is, om ze als achtergrond bij het lezen te gebruiken. Stilzitten en luisteren is de boodschap, maar mooi…dat zeker wel !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video