IMARHAN TIMBUKTU, DINTCHERÉ & OUSMANE AG OUMAR - TIMBUKTU ECHOES

We kennen, sinds wijlen Ali Farka Touré mede door Ry Cooder op de wereldkaart werd gezet, allemaal wel een beetje van de Malinese blusvorm die we, gemakshalve woestijnblues zijn gaan noemen. In de slipstream van Ali Farka, leerden we ook de jongere vertegenwoordigers van het genre kennen: elk van ons zag al wel eens een concert van Tinariwen of Tamikrest en de meer gevorderden zagen zelfs Terakaft of Tartit al aan het werk.

Die laatste, gemeenzaam een “vrouwengroep” genoemd, omdat de zangeressen in de meerderheid zijn, is eigenlijk de zustergroep van Imarhan, die op deze LP vijf tracks brengen. Zoals je mag verwachten van muzikanten uit een land dat al decennia lang van het ene conflict in het andere rolt, handelen hun liederen over ontheemding, verlies van de band met het verleden en angst voor wat de toekomst gaat brengen.

Twee van de andere tracks zijn solowerkjes van de gitarist van Imarhan, Ousmane Ag Oumar en de overige drie laten -voor velen een eerste kennismaking- de jonge groep Dintcheré horen. De akoestische gitaar is ook voor de jonge muzikanten het instrument bij uitstek -nogal logisch, als je het grootste deel van je leven moet slijten in kapotgeschoten dorpen of tentenkampen- en, samen met de typische, recitatieven zangvorm, vormen die twee de ruggengraat van een herkenbare, indringende muzieksoort, die, zoals het de blues betaamt, verhalen vertelt over het leven van elke dag van de gewone man.

Die gewone man, die al te vaak als “jammer maar helaas”-slachtoffer van een zinloze oorlog wordt opgevoerd. De gewone man, aan wie elke kans op een normaal leven ontnomen wordt, doordat anderen boven zijn hoofd menen te moeten beslissen dat hun meningsverschillen alleen met oorlog en geweld weggeveegd kunnen worden.

Het is geweten dat de Blues het medium bij uitstek is, om te zingen van de misère van de gewone man, maar op deze plaat krijgt die uitzichtloosheid wel een heel bijzondere diepgang: dit zijn mensen, die de oorlog niet zomaar kennen van op TV, nee: ze ondervinden hem elke dag aan den lijve en dan krijg je klaagzangen over wat teloorging,maar tegelijk -en dat is de sterkte van het mensenras- klinken hoop en overlevingsdrang door de ellende heen.

Schoonheid kan soms pijnlijke vormen aannemen. Of omgekeerd: pijn kan soms geweldige schoonheid opleveren. Dat is de conclusie van dit album, dat serieus aan de ribben blijft plakken. Wie onbewogen blijft bij de bezwerende gitaarklanken en de zang die je bij de nekharen grijpt,-al begrijp je geen letter van de teksten-, zo iemand moet dringend de eeltvlekken van zijn ziel laten wegschrapen.
Prachtige plaat die -voorlopig toch- alleen in LP-vorm te koop is, zij het met bijhorende downloadcode.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

label : Clermont Music
distr.: Xango

video